📣کارگر ایرانی در نقطه کور سیاست‌گذاری سازمان‌ بین‌المللی کار
کارگران ایرانی عملاً از چتر حمایتی شعارهای سال ۲۰۲۶ خارج شده‌اند

در حالی که سازمان‌های بین‌المللی امسال بر «حق قطع ارتباط» تمرکز کرده‌اند تا کارگر پس از ساعت کاری اجباری به پاسخگویی آنلاین نداشته باشد، در ایران، کارگر با «اجبار به قطع ارتباط» روبه‌روست.
قضیه‌ای که تناقضی آشکار میان «رویای دیجیتال جهانی» و «کابوس آنالوگ کارگر ایرانی» را برجسته می‌کند.

▫️در سیاست جهانی بحث این است: استفاده از هوش مصنوعی برای کاهش فشار روانی.
▫️واقعیت ایران چیز دیگری است: نابودی مشاغل در پلتفرم‌های اجتماعی، اختلال در زنجیره تأمین قطعات صنعتی و از کار افتادن سیستم‌های فروش آنلاین که مستقیماً نانِ سفره کارگران خدماتی و لجستیک را هدف قرار داده است.

اما
🔴 معیشت کارگر ایرانی در کجای سیاست‌های ILO قرار دارد؟
در اسناد سیاست‌گذاری سازمان بین‌المللی کار، موضوع «قطعی اینترنت» تحت سرفصل «عدالت در گذار دیجیتال» و «حق دسترسی به اطلاعات» بررسی می‌شود.

⚖️طبق این سیاست‌ها، وضعیت فعلی ایران از سه جهت با استانداردهای جهانی در تضاد است:

▪️امنیت شغلی:
در سیاست‌های جهانی، اینترنت ابزاری برای تسهیل کار است؛ اما در ایران، ۶۳ روز قطعی به معنای فروپاشی کامل بخش بزرگی از «اقتصاد پلتفرمی» است. کارگرانی که در بخش توزیع، رانندگی آنلاین و فروشگاه‌های اینترنتی فعالیت می‌کنند، در هیچ‌کدام از تعاریف «حمایت‌های اجتماعی» سازمان‌های بین‌المللی برای دوران گذار، دیده نشده‌اند زیرا این سطح از انسداد در پیش‌فرض‌های آن‌ها پیش‌بینی نشده است.

▪️حق سازمان‌دهی:
روز جهانی کارگر بر پایه قدرت جمعی است. سیاست‌های بین‌المللی بر استفاده از شبکه‌های اجتماعی برای تشکیل اتحادیه‌ها تأکید دارند. قطعی ۶۳ روزه، عملاً امکان چانه‌زنی دسته‌جمعی برای افزایش دستمزد (متناسب با تورم ناشی از بحران‌های اخیر) را از کارگران سلب کرده است.

▪️شکاف دیجیتال:
در حالی که دنیا درباره «سواد دیجیتال» بحث می‌کند، کارگر ایرانی درگیر «بقا در عصر پیشادیجیتال» شده است. این موضوع باعث سقوط رتبه ایران در شاخص‌های کار شایسته می‌شود. ضرر روزانه ۱۲ هزار میلیارد تومان قطعی اینترنت، از سفره کارگرانی کسر می‌شود که در تنگنای معیشتی قرار دارند.

▪️واقعیتِ تلخ: معیشت در بن‌بست
در حالی که راهنمایان بین‌المللی از «سلامت روان در فضای مجازی» سخن می‌گویند، فشار روانی کارگر ایرانی ناشی از «عدم دسترسی» است.
کارگری که با افت فروش شرکت به دلیل قطعی اینترنت با تهدید تعدیل روبروست، عملاً از چتر حمایتی شعارهای سال ۲۰۲۶ خارج شده است.

حقیقت این است که سیاست‌های سازمان‌های بین‌المللی در سال جاری، اینترنت را یک «حق پیش‌فرض» تلقی می‌کنند.
در حالی که در اسناد جهانی، بحث بر سر «نحوه استفاده سالم» از این ابزار است، در ایران، این «ابزار تولید» از دست کارگر گرفته شده است.

🌜معیشت کارگر ایرانی در این میان، در «نقطه کور» سیاست‌گذاری‌های جهانی قرار گرفته؛ جایی که نه از مزایای اقتصاد دیجیتال بهره‌مند است و نه از حمایت‌های سنتی دوران پیش از تکنولوژی.

کارگر ایرانی برای رساندن صدای خود به جامع بین‌الملل باید بتواند در شرایطی که انسداد دیجیتالی در ایران به ۶۳ روز رسیده و ارتباطات متعارف قطع شده است، از مسیرهای غیرمتعارف و سازوکارهای حقوقیِ کمتر شناخته شده بین‌المللی استفاده کند، مسیری که تنها با نظم، انسجام و همکاری گروهی قابل پیگیری است.

✅ خبرها و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg- اینستاگرام-شبکه‌ایکس

📣گذر از سکوت: بازسازی مطالبه‌گری کارگران در دوران پساجنگ!

گزارش تحلیلی دیده‌بان داوطلب

کارگران ایرانی در حالی امسال به استقبال روز کارگر رفتند که برخی از کارگاه‌ها در پی تعدیل نیروی گسترده در دوران پس از جنگ ۴۰ روزه آمریکا و اسرائیل علیه ایران، از کارگران خالی شده و صدای اعتراض آن‌ها امروز بیش از هر زمانی خاموش است. خطوط تولیدی که زمانی شیفت‌های فشرده و نیروی انسانی پرتعداد را در خود جای داده بود، اکنون با حداقل نیرو، با کاهش مزایا و شرایط نامطمئن حقوقی فعالیت می‌کنند.

بخش دیگری از نیروی کار نیز به حاشیه اقتصاد رسمی رانده شده و به مشاغل غیررسمی، موقت و کم‌درآمد روی آورده است؛ مشاغلی که نه امنیت شغلی دارند و نه هیچ زمانی صدای اعتراضی از درون آنها شنیده شده است.

❓چگونه «اتحادِ پرچم»، صدای مطالبه‌گری را خفه می‌کند
تاریخ چند دهه اخیر نشان می‌دهد که اعتراضات کارگری در ایران، حتی با وجود فقدان سازمان‌یافتگی کلاسیک و نبود اتحادیه‌های مستقل فراگیر، از نوعی توالی منظم و موج‌های متناوب بهره‌مند بوده است.

این توالی را می‌توان به‌ویژه در برخی بخش‌ها و گروه‌ها به‌خوبی مشاهده کرد. بازنشستگان (از تامین اجتماعی تا صندوق کشوری، فولاد و مخابرات) که به‌صورت هفتگی نسبت به وضعیت مستمری و معیشت خود واکنش نشان داده‌اند؛ معلمان که در قالب تجمعات صنفی و کمپین‌های مطالبه‌محور، نسبت به وضعیت دستمزد، کیفیت آموزش و امنیت شغلی اعتراض داشته‌اند؛ و کارگران صنایع مادر همچون نفت، گاز و پتروشیمی که هرچند کمتر ولی به‌صورت نقطه‌ای و مؤثر، نارضایتی خود را بروز داده‌اند. این اعتراضات معمولاً بدون تشکیلات پایدار و سراسری، اما با تکیه بر شبکه‌های غیررسمی، رفاقت‌های محیط کار و گاه حمایت خانواده‌ها و بخش‌هایی از افکار عمومی شکل گرفته‌اند.

در حالت عادی محدودیت‌های جدی برای سازمان‌دهی مستقل کارگران وجود دارد ولی وقوع جنگ معمولاً فضای امنیتی را تشدید می‌کند. حکومت‌های استبدادی در چنین مواقعی هرگونه تحرک اجتماعی را – حتی اگر ماهیتاً صنفی و اقتصادی باشد – به‌عنوان تهدیدی بالقوه علیه امنیت و ثبات تلقی می‌کنند. با مسلط شدن گفتمان «همه زیر یک پرچم» یا «وحدت در برابر دشمن خارجی»، هر انتقادی می‌تواند به‌سادگی به «هم‌صدایی با دشمن» تعبیر شود.

⚠️فضای امنیتی شکل‌گرفته در دوران جنگ، معمولاً به‌سرعت عقب‌نشینی نمی‌کند و بسیاری از سازوکارهای نظارتی و محدودکننده، حتی در زمان آتش‌بس نیز به حیات خود ادامه می‌دهند.

در گزارش داوطلب ببینید:
در دوره پساجنگ چگونه می‌توان به عرصه مطالبه‌گری بازگشت، چرا بازگشت کارگران به عرصه مطالبه‌گری در دوران پساجنگ فرآیندی تدریجی، پیچیده و چندلایه است و مطالبه‌گران در این دوره چه می‌توانند بکنند.

✅ خبرها و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg- اینستاگرام-شبکه‌ایکس

📣انتشار گزارش «کار در میانه جنگ» درباره وضعیت کارگران ایران

تارنمای داوطلب گزارش تازه‌ای با عنوان «کار در میانه جنگ؛ روایتی تحلیلی از وضعیت کارگران ایران در بستر جنگ، تخریب، تعدیل نیرو، تورم و سرکوب» منتشر کرد.

بر اساس این گزارش، بحران کار در ایران تنها پیامد جنگ نیست، بلکه بر بستری از نابرابری مزدی، ناامنی شغلی، قراردادهای موقت، تأخیر در پرداخت دستمزدها و ضعف ساختاری حمایت‌های اجتماعی شدت گرفته است. گزارش نشان می‌دهد که در فاصله دو روز کارگر ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵، دست‌کم ۷۰۸ مورد اعتراض کارگری، بازنشستگی و صنفی ثبت شده است؛ رقمی که به دلیل قطع اینترنت، محدودیت اطلاع‌رسانی و فضای امنیتی، حداقلی ارزیابی می‌شود.

این گزارش همچنین پیامدهای جنگ بر صنایع کلیدی از جمله پتروشیمی، فولاد، خدمات شهری، اقتصاد دیجیتال و بخش درمان را بررسی می‌کند و نشان می‌دهد که تخریب زیرساخت‌ها و توقف تولید، به موج تازه‌ای از بیکاری و تعدیل نیرو دامن زده است. در کنار آن، تداوم حوادث مرگبار کار و کاهش توان سازمان‌یابی کارگران، از دیگر محورهای نگران‌کننده گزارش است.

تارنمای داوطلب در پایان گزارش بر ضرورت حمایت فوری از معیشت و امنیت شغلی کارگران، تضمین ایمنی محیط کار، توقف سرکوب مطالبات صنفی، دسترسی آزاد به اینترنت و تقویت حق تشکل‌یابی مستقل تأکید می‌کند. این گزارش هشدار می‌دهد که بدون اقدام فوری، بحران کنونی می‌تواند به بی‌ثباتی عمیق‌تر در بازار کار و زندگی میلیون‌ها کارگر و خانواده‌های آنان منجر شود.

متن کامل گزارش داوطلب را می توانید اینجا دانلود کنید.

✅ خبرها و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg- اینستاگرام-شبکه‌ایکس

📣 با تمام ناملایمات، روز معلم را به معلمان تبریک بگوییم

برای مطالبه‌گران، روز معلم همیشه یک «روز مدنی» برای پیوند دادن حقوق صنفی به حقوق جامعه و دانش‌آموزان بوده اما امسال از تبریک‌ها و کمپین‌های پرفشار هر سال به دلیل قطعی اینترنت خبری نیست و در سایه جنگ همچنین فشار بر فعالان هم افزایش پیدا کرده است.

برخی معلم‌ها در طول سال تحصیلی، دست کم طی دو واقعه عمده، شاهد کشته‌شدن دانش‌آموزان بودند:
آن‌ها با کمپین «نیمکت‌های خالی» و «برای رویاهای ناتمام» در بهمن‌ماه در پس کشتار معترضان تلاش کردند جلوی عادی‌سازی کشتار کودکان را بگیرند که واقعه دیگری در میناب این بار در جنگ، کودکان را به کام مرگ فرو برد.

کنشگران معلمان نوشتند:

کلاس‌های بی‌معلم، #صندلی‌های_خالی و #کوله‌پشتی‌های_رهاشده، #قبرهای_بی‌پیکر، همه ردهای زنده‌ای از خشونت‌ بر نسلی است که حق زیستن و آموختن‌شان، هم‌زمان هدف گرفته شد. در کنار این فقدان‌ها، معلمانی نیز کشته شدند.

همچنین روز معلم امسال در شرایطی برگزار می‌شود که شکاف میان وعده‌های دولتی و واقعیت‌های معیشتی و امنیتی عمیق‌تر از همیشه به نظر می‌رسد.

گذار از مطالبات رفاهی صرف به مطالبات ساختاری‌تر صنفی
فعالان معتقدند شعارها از درخواست‌های صرفاً معیشتی (مانند رتبه‌بندی) فراتر رفته و دست کم در مقاطعی کل ساختار سیاست‌گذاری آموزشی و حاکمیتی را هدف قرار داده است. هرچند این شعارها در نتیجه توقف سلسله تجمع‌ها این روزها شنیده نمی‌شود، خواسته معلمان تغییر نکرده است.

تاثیر بحران‌های کلان:
طرح موضوعاتی نظیر «آموزش در شرایط جنگی» و تاثیر آن بر کیفیت تدریس و حقوق آموزشی، از جمله مباحث جدیدی است که در تحلیل‌های امسال دیده می‌شود.

بحران «رتبه‌بندی» و نارضایتی بازنشستگان:
در حالی که دولت از صدور احکام جدید و پیش‌بینی بودجه برای اقلام معوق در سال ۱۴۰۵ خبر می‌دهد، تشکل‌ها به عدم شفافیت در احکام و اعمال سلیقه در رتبه‌بندی‌ها اعتراض دارند که منجر به نارضایتی گسترده، به‌ویژه در میان فرهنگیان بازنشسته شده است.

تشدید فضای امنیتی:
برخلاف سال‌های پیش، گزارش‌ها حاکی از موج جدیدی از بازداشت‌ها (مانند بازداشت فعالان در بوشهر و گیلان) و صدور احکام سنگین حبس برای معلمان به اتهاماتی نظیر «تبلیغ علیه نظام» است.

مدرسه به مثابه پادگان:
تشکل‌های صنفی در بیانیه‌های اخیر خود دست کم در دو موج (شهریور ۱۴۰۴ و اردیبهشت ۱۴۰۵) از تغییر ماهیت مدارس به فضاهای امنیتی و تفتیش عقاید ابراز نگرانی کردند.

پیوند با اعتراضات سراسری:
برخورد قهرآمیز با معلمان و دانش‌آموزان در جریان اعتراضات اخیر، میان جنبش معلمان و سایر گروه‌های اجتماعی گونه‌ای از پیوند ایجاد کرده است، قضیه‌ای که پیش از این مورد نقد بود ولی اکنون کمتر درباره آن گفتگو می‌شود.

معلم‌های امسال، زیر فشار عادی‌سازی بحران، در سطحی تاب‌آوری را درس می‌دهند که خود یکی از دشوارترین دوره‌ها را سپری می‌کنند.

شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران ضمن ضروری دانستن کالایی‌زدایی از آموزش، این روز را به معلمان آزاده تبریک گفت و تاکیدکرد:
معلمان با امید و مقاومت نفس می‌کشند.

این تشکل تبریک این روز را به صدای معلمانی تقدیم کرد که خاموش نشده‌اند و در دفاع از کرامت انسانی و عدالت و همچنان بر حق آموزش برابر، رایگان و انسانی پای فشرده‌اند.


✅ خبرها و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg- اینستاگرام-شبکه‌ایکس

📣روز معلم در ایران؛ سرکوب و بازداشت معلمان‌ در سایه جنگ ادامه دارد

دیروز ۱۲ اردیبهشت، روز معلم بود که بر خلاف هر سال، چندان تجمعی شکل نگرفت و در سکوت و قطعی اینترنت گذشت.

کانال اصل ۲۰ نوشت:

▫️آزادی انجمن و برگزاری تجمعات مسالمت‌آمیز از حقوق اساسی بشر و از اصول بنیادین حقوق مدنی محسوب می‌شود. با این حال، معلمان ایرانی که در ساختن آینده کودکان این سرزمین نقشی مهم دارند، به دلیل استفاده از این حقوق با موجی از بازداشت و پرونده‌سازی مواجه شده‌اند.

▫️این فشارها در حالی رخ می‌دهد که بدنه آموزش و پرورش ایران با بحران‌هایی چون تورم، جنگ، حقوق‌های زیر خط فقر و افت کیفیت آموزشی دست‌به‌گریبان است.
بر اساس گزارش سال گذشته Volunteer Activists، دست‌کم ۳۰۶ مورد اقدام تنبیهی، قضایی و امنیتی علیه معلمان در فاصله سپتامبر ۲۰۲۳ تا سپتامبر ۲۰۲۵ ثبت شده است. دراین گزارش آمده است که حاکمیت مجموعه‌ای از ابزارهای بازدارنده را برای مقابله با کنشگری صنفی به کار گرفته است:

🔴احکام حبس و شلاق: صدور حکم زندان و در مواردی مجازات‌های بدنی برای فعالان شاخص صنفی.

🔴اخراج و محرومیت از کار: انفصال از خدمت و اخراج معلمانی که حاضر به همکاری با نهادهای امنیتی نشده‌اند.

🔴بازنشستگی اجباری و تبعید: استفاده از جابه‌جایی‌های تنبیهی به مناطق دورافتاده برای منزوی کردن معلمان معترض.

🔴نظارت‌های تحقیرآمیز: استفاده از پابندهای الکترونیکی برای رصد تردد معلمان حتی در زمان تدریس در کلاس درس.

🔴فشارهای اقتصادی هدفمند: صدور جریمه‌های نقدی سنگین (تا سقف ۷۰ میلیون تومان) و کسر از حقوق با هدف فلج کردن معیشت فعالان.

▫️اما پس از اعتراضات دی ماه ۱۴۰۴، استراتژی سرکوب که پیش از آن نیز اعمال می‌شد، وارد مرحله‌ای تازه شده که با «خاموشی خبری» همراه است. در این دوره جدید، مطالبات صنفی در رسانه‌های رسمی کاملاً بایکوت، دسترسی به اینترنت برای اطلاع‌رسانی قطع و فضای آموزشی بیش از پیش امنیتی شده و جنگ نیز روی همه این مسائل سایه انداخته است.

▫️دستگاه‌های امنیتی تلاش می‌کنند با قطع صدای معلمان، مانع از پیوند مطالبات آن‌ها با سایر گروه‌های اجتماعی شوند.

آمارهای ارائه شده توسط شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان نشان می‌دهد که تنها در چند ماه اخیر، ده‌ها معلم به بهانه‌های مختلف بازداشت شده‌اند. پرونده‌هایی نظیر بازداشت ئالان حکمتی‌راد در مهاباد، سیامک چهرازی در اهواز، محمدعلی زحمتکش در شیراز و همچنین یورش به منازل فعالانی چون محمد حبیبی و پروین سلیمی در آستانه سال نو، بخشی از این الگوی نظام‌مند برای ایجاد رعب و وحشت در میان جامعه آموزشی است.

◾️در حالی که گرامیداشت روز معلم در رسانه‌های ایران پوشش داده می‌شود، شواهد نشان می‌دهد که فرهنگیان ایران به جای احقاق حقوق اساسی، با نظارت شدید برای کنترل فکری و سرکوب مطالبات روبرو هستند.

✅ خبرها و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg- اینستاگرام-شبکه‌ایکس

📣 شرکت راه‌آهن نیم‌دهه پیش روی کاغذ به دولت بازگشت ولی بخش بزرگی از ۷هزار کارگران ابنیه هنوز با قراردادهای موقت پیمانکاری کار می‌کنند! 🔻

🔻 شرکت راه‌آهن نیم‌دهه پیش روی کاغذ به دولت بازگشت ولی بخش بزرگی از ۷هزار کارگران ابنیه هنوز با قراردادهای موقت پیمانکاری کار می‌کنند!

کارگران ابنیه فنی دورود، دست کم ۴ روز (و بنا بر برخی از منابع صنفی، ۷ روز) تجمع داشتند که به دولت یاداوری کنند نیم‌دهه است با زندگی ۷ هزار کارگر دارد بازی می‌کند.

▫️در اردیبهشت ۱۳۹۹، شعبه ۲۱ دادگاه حقوقی تهران حکم ابطال واگذاری شرکت تراورس و بازگشت آن به دولت را صادر کرد و در آذر ۱۳۹۹ این حکم قطعی شد. حتی پیش از قطعی شدن حکم هم، در اردیبهشت ۱۳۹۹، فرآیند فسخ قرارداد توسط سازمان خصوصی‌سازی (زیرمجموعه وزارت امور اقتصادی و دارایی) آغاز شده بود.

▫️در ۲ اسفندماه همان سال، سعید رسولی مدیرعامل شرکت راه آهن در تلویزیون ظاهر شد و از انتقال صددرصد سهام شرکت خط و ابنیه راه آهن به شرکت دولتی راه آهن خبر داد؛ فرایندی که اجرای آن تا امروز پس از ۵ سال هنوز تکمیل نشده و تغییر ماهیت استخدامی کارگران همچنان با موانع ساختاری و اداری روبروست:

▫️با وجود حکم ابطال واگذاری، هنوز در سامانه‌های دولتی ابهاماتی وجود دارد که آیا تراورس باید یک «شرکت دولتی تابعه» بماند یا به‌طور کامل در بدنه «راه‌آهن» ادغام شود. تا این موضوع نهایی نشود، سازمان استخدامی کد پرسنلی صادر نمی‌کند.

▫️ از منظر قانونی، شرکت‌های دولتی برای تغییر نوع استخدام و رسمی کردن نیروها، به ردیف بودجه از سازمان برنامه و بودجه و مجوز استخدامی از سازمان اداری و استخدامی نیاز دارند.

▫️ شرکت تراورس در دوران واگذاری با بدهی‌های سنگین بانکی، مالیاتی و بیمه‌ای روبرو شده که ورود مجدد آن به ساختار دولتی را با پیچیدگی‌های مالی و لزوم حسابرسی ویژه همراه کرده است.

▫️رسمی شدن ۷ هزار کارگر به معنای تعهد دائمی دولت به پرداخت حقوق، بیمه و بازنشستگی کشوری است. سازمان برنامه و بودجه به دلیل بار مالی سنگین و نبود منابع پایدار، با تخصیص ردیف بودجه برای این تعداد نیرو مخالفت می‌کند.

▫️هیچ تشکلی نیست که رسما از کارگران ابنیه در برابر بهره‌کشی قرارداد موقت حمایت کند.

▫️کارگران خواستار ثبت مشخصات خود در سامانه‌هایی نظیر «پاکنا» هستند تا به عنوان نیروی دولتی شناخته شوند، اما این موضوع همچنان مسکوت مانده!

▫️با وجود بازگشت مدیریت به راه‌آهن، بسیاری از کارگران همچنان تحت قراردادهای پیمانکاری و کوتاه‌مدت (یک تا شش ماهه) فعالیت می‌کنند و از مزایای نیروهای دولتی محرومند!

✅ خبرها و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg- اینستاگرام-شبکه‌ایکس

🔻 برآوردهای رسمی:
جنگ، به بیکاری ۴میلیون حقوق‌بگیر منجر شد

گزارش تازه داوطلب با عنوان «کار در میانه جنگ»

پیش از جنگ، در اسفند ۱۴۰۴، بازار کار ایران درگیر تورم بالا، رکود، کاهش قدرت خرید، گسترش قراردادهای موقت و پیمانکاری، و افزایش بیکاری پنهان و آشکار بود و شکاف میان دستمزد و هزینه‌های زندگی به سطحی رسیده بود که دستمزد کارگران کفاف هزینه خوراک یک خانوار از کل درآمد یک کارگر فراتر رفته بود.

جنگ نه آغازگر بحران، بلکه تشدیدکننده و شتاب‌دهنده آن بوده است.

یکی از مهم‌ترین ابعاد این وضعیت، موج گسترده بیکاری و تعدیل نیروست.

این جنگ می‌تواند به بیکاری حدود چهار میلیون شاغل منجر شده باشد.

حتی در حوزه‌هایی که مستقیماً درگیر جنگ نشده‌اند، شرایط کار به‌طور چشمگیری وخیم‌تر شده است. گزارش‌ها از ادامه مرگ کارگران در محیط‌های کاری حکایت دارد؛ نه به‌دلیل جنگ، بلکه به‌سبب ناایمنی ساختاری، نبود نظارت و شرایط پرخطر کار.

متن کامل گزارش داوطلب را می‌توانید اینجا دانلود کنید.

این گزارش جامع را در تارنمای داوطلب ببینید.

✅ خبرها و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg- اینستاگرام-شبکه‌ایکس

🔻 در نتیجه تخریب صنایع فولاد و پتروشیمی منتظر اختلال در زنجیره تامین غذایی باشید 🔻

🔻 در نتیجه تخریب صنایع فولاد و پتروشیمی منتظر اختلال در زنجیره تامین غذایی باشید

پیوند دو حوزه – پتروشیمی و فولاد – با امنیت غذایی، در نگاه نخست چندان بدیهی به نظر نمی‌رسد در حالی که بخش قابل‌توجهی از مواد اولیه مورد استفاده در بسته‌بندی مواد غذایی، از پلیمرها و مشتقات پتروشیمی و همچنین صنایع فلزی تأمین می‌شود؛ از قوطی‌های کنسرو گرفته تا بطری‌های PET برای آب و نوشیدنی‌ها و فیلم‌های پلاستیکی، ظروف یک‌بارمصرف، کیسه‌های بسته‌بندی و حتی لایه‌های محافظ در بسته‌بندی‌های چندلایه.

اختلال در تولید این مواد، به معنای اختلال در یکی از پایه‌ای‌ترین حلقه‌های زنجیره تأمین غذاست: حتی اگر تولید محصولات کشاورزی بدون وقفه ادامه یابد، نبود یا کمبود مواد بسته‌بندی می‌تواند فرایند نگهداری، حمل‌ونقل و عرضه آنها را با چالش جدی مواجه کند.

در شرایطی که زنجیره توزیع مواد غذایی به‌شدت به بسته‌بندی وابسته است، هرگونه وقفه در تأمین این نهاده‌ها، می‌تواند به افزایش ضایعات، کاهش ماندگاری محصولات و در نهایت افزایش قیمت برای مصرف‌کننده منجر شود.

«محمد فربد»، سخنگوی انجمن صنایع فرآورده‌های لبنی ایران اثرات احتمالی اختلال در صنایع پتروشیمی بر صنعت لبنیات را مورد بررسی قرار داد:
در حال حاضر واحدهای تولیدی لبنی از موجودی‌های قبلی مواد اولیه بسته‌بندی استفاده می‌کنند و همین موضوع باعث شده هنوز اختلال محسوسی در روند تولید مشاهده نشود. بااین‌حال، این وضعیت در میان شرکت‌ها یکسان نیست و میزان ذخایر در واحدهای مختلف متفاوت است.»

او یکی از مهم‌ترین اقلام مصرفی در صنعت لبنیات، بطری‌های PET می‌داند که در تولید محصولاتی مانند شیر و دوغ مورداستفاده قرار می‌گیرد و هرگونه اختلال در تأمین این مواد می‌تواند در ادامه بر روند تولید اثرگذار باشد. البته پیش‌ازاین نیز بخشی از نیاز این صنعت از طریق واردات تأمین می‌شده است.

اطلاعیه فولاد مبارکه اصفهان از «توقف کامل خطوط تولید» در پی حملات ۱۱ فروردین، تنها یک خبر صنعتی نیست؛ بلکه نشانه‌ای از آسیب زیرساخت‌های تولیدی کشور در برابر حملاتی است که مستقیماً تأسیسات انرژی و فرایندهای کلیدی را هدف می‌گیرند.

علی‌اکبر قدیریان، دبیر سندیکای صنعت کنسرو، در گفت‌وگو با «پیام ما»:
«اختلالات ایجادشده در زنجیره تأمین مواد اولیه، مهم‌ترین چالش فعلی صنعت کنسرو است و این اختلالات عمدتاً به تأمین ورق فولادی مورداستفاده در تولید قوطی‌های کنسرو مربوط می‌شود.

در حال حاضر توازن عرضه و تقاضا برای تولید فولاد مورد استفاده در کنسرو با چالش جدی روبه‌رو شده است.

واردات ورق معمولاً از بنادر جنوبی انجام می‌شد، اما اکنون تحت‌تأثیر محدودیت‌های ناشی از شرایط جنگی، مسیرهای جایگزین در حال بررسی است؛ هرچند این مسیرها هنوز به‌صورت کامل عملیاتی نشده‌اند.»

مسئله اصلی در شرایط فعلی، افزایش قیمت محصول نهایی نیست، بلکه تداوم تأمین قوطی و درِ آن است. چرا که هرگونه اختلال پایدار در این حوزه می‌تواند به طور مستقیم بر روند تولید کنسرو اثر بگذارد.

آنچه از دل این روایت برمی‌آید، صرفاً یک اختلال مقطعی در زنجیره تأمین نیست، بلکه نشانه‌ای از تغییری عمیق‌تر در ماهیت اثرگذاری جنگ بر اقتصاد است.
منبع: گزارش شبنم مسعودی در تارنمای پیام ما

✅ خبرها و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg- اینستاگرام-شبکه‌ایکس

⚠️ صدها پرستار بیمارستان‌های خصوصی تهران پس از بازگشت به کار، با درهای بسته و حکم اخراج مواجه شدند
🔻

⚠️ صدها پرستار در تهران به دلیل حفاظت از جان خود در دوران جنگ
«غیبت غیرموجه» خوردند و اخراج شدند

با وجود تصریح قوانین کار مبنی بر «موجه بودن ترک خدمت در شرایط جنگی» عمده اخراج پرستاران بیمارستانهای خصوصی به علت ترک کار در زمان جنگ بوده و مشکلات اقتصادی مراکز درمانی نقشی در تعدیل این نیروها نداشته است.

با آن که طبق دستورالعمل‌های وزارت کار، ترک کار در شرایط تهدید جانی، غیبت غیرموجه محسوب نمی‌شود، بین ۶۰۰ تا ۱۰۰۰ پرستار بیمارستان‌های خصوصی تهران پس از بازگشت به کار، با درهای بسته و حکم اخراج مواجه شدند؛ اقدامی که رئیس هیئت‌مدیره انجمن صنفی کارگری پرستاران آن را غیر انسانی و غیر قانونی دانست که هیچ توجیهی ندارد.

مهدی همزه گفت:
▫️در زمان جنگ اخیر بسیاری از پرستاران بیمارستانهای خصوصی تهران از بیم جان و همچنین به علت نداشتن بیمار در این مراکز محل کار را ترک کردند. کارفرماهای بیمارستانهای خصوصی نیز در زمان جنگ خیلی اصراری به ماندن پرستاران در محل کار نداشتند، چون شرایط جنگی بود و بیم جان وجود داشت و در عین حال بیمار هم نداشتند بنابراین این اقدام آنها و اخراج پرستاران بعد از جنگ به بهانه ترک کار دور انتظار و غیر اخلاقی بود.

▫️از حدود ۶۳ بیمارستان خصوصی بزرگ در تهران در هر یک از این بیمارستانها بین ۱۰ تا ۲۵ پرستار بعد از جنگ اخراج و بیکار شده‌اند بنابراین تعداد پرستاران اخراج شده در این مراکز بین ۶۰۰ تا ۱۰۰۰ نفر برآورد می‌شود.

▫️وزارت کار طبق قانون برای این پرستاران مقرری بیمه بیکاری را اعمال می‌کند اما مبلغ بیمه بیکاری در سطح حداقل حقوقی و بسیار اندک است.

▫️ تقریبا همه بیمارستانهای خصوصی بزرگ تهران اخراج پرستاران را بعد از جنگ داشته‌اند. این موضوع در درمانگاه‌ها کمتر بوده است. درمانگاه‌های کوچک در این شرایط بیشتر با مدیریت شیفت نیروها در سطح ۵۰ درصد نیروها را مدیریت کردند و کمتر تعدیل نیرو داشتند.

▫️برخی از این مراکز برای جبران کمبود نیرو به سمت جذب دانشجویان غیر فارغ التحصیل، ماماها و افراد غیر متخصص رو می‌آورند تا هم کمبود نیرو را جبران کنند و هم حقوق کمتری به نیروهایشان بدهند و متاسفانه نتیجه این کار افزایش خطاهای بیمارستانی و آسیب های جبران ناپذیر به بیماران است.

▫️این اقدامات منجر به پرونده‌های تخلفات بزرگی می شود و متاسفانه سال گذشته نیز چند پرونده آسیب جدی به بیماران داشتیم.

▫️ بسیاری از پرستاران بخش خصوصی با قراردهای ۶ ماهه یا یکساله کار می‌کنند و این مساله دست کارفرمایان را باز می گذارد تا در پایان قرارداد به راحتی نیروها را تعدیل کنند و دیگر با آنها قرارداد نبندند و همین امر امنیت شغلی پرستاران بخش خصوصی را بسیار پایین آورده است.

در شرایطی که حقوق پرستاران به سادگی نقض می‌شود، معدود تشکل‌های رسمی موجود نتوانسته‌اند جلوی نقض قانون و پایمال شدن حقوق پرستاران را بگیرند.

منبع: ساعت سلامت

✅ خبرها و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg- اینستاگرام-شبکه‌ایکس