🔻راهنمای عملی یک گفت‌وگوی سازمان‌دهنده؛
۱۰ پرسشی که هر فعال صنفی باید یاد بگیرد

🧩 «سازمان‌دهی قبل از آنکه هنر متقاعد کردن باشد، هنر شناختن است»

فعالان صنفی، کارگران پیشرو، اعضای هسته‌های سازمان‌دهی، نمایندگان غیررسمی کارکنان و هر کسی که قصد دارد به شکل آگاهانه برای ایجاد همبستگی و اقدام جمعی تلاش کند، در گفت‌وگوهای فردی با همکاران، اعضای صنف یا افرادی که با مسائل مشترک روبه‌رو هستند، از دغدغه‌ها و راه‌حل‌های قابل اجرا و اولویت‌ها باخبر می‌شوند.

▫️این گفت‌وگوها معمولاً در فضایی امن و غیررسمی، مانند زمان استراحت، پس از پایان کار، دیدارهای دوستانه یا هر موقعیتی که امکان گفت‌وگوی صمیمانه و بدون فشار وجود داشته باشد، انجام می‌شود.

هدف این پرسش‌ها قانع کردن یا سخنرانی کردن نیست؛ بلکه شناخت دغدغه‌ها، تجربه‌ها، ظرفیت‌ها و آمادگی افراد برای حرکت از یک مسئله فردی به یک اقدام جمعی است.

🔴 یک گفت‌وگوی سازمان‌دهنده، مصاحبه نیست. بازجویی نیست. جلسه تبلیغاتی هم نیست.
این گفت‌وگو باید فضایی ایجاد کند که فرد احساس کند دیده و شنیده می‌شود.
در این گفت‌وگو، سازمان‌دهنده کمتر صحبت می‌کند و بیشتر علاقه نشان می‌دهد تا بپرسد و خبردار شود.

هرکدام از این پرسش‌های کلیدی می‌تواند به صورت عامیانه، با زبان دوستانه رایج در محل کار و بدون رعایت ترتیب دقیق پرسیده شود تا راه را برای پرسش‌ها و گفتگوهای طبیعی و دقیق‌تر بعدی باز کند.

۱ .چرا نگرانید؟ این روزها در محیط کار، چه چیزی بیشتر از همه شما را نگران یا ناراحت می‌کند؟
هدف: کشف مسئله‌ای که برای فرد مهم است

۲ . این مشکل چه اثری روی زندگی شما گذاشته است؟
هدف: عبور از مسئله عمومی به تجربه شخصی

۳ . به نظر شما چرا این وضعیت به وجود آمده است؟
هدف: شناخت تحلیل و نگاه فرد

۴ . آیا قبلاً برای تغییر این وضعیت کاری انجام داده‌اید؟ چه اتفاقی افتاد؟
هدف: شناخت تجربه‌های قبلی و میزان اعتماد فرد

۵ . به نظر شما بزرگ‌ترین مانع برای تغییر این وضعیت چیست؟
هدف: شناخت ترس‌ها و محدودیت‌ها

۶ . اگر قرار باشد یک چیز تغییر کند، مهم‌ترین تغییر از نظر شما چیست؟
هدف: شناخت اولویت واقعی فرد

۷ . آیا افراد دیگری در محل کار یا جامعه شما چنین تجربه‌ای دارند؟
هدف: حرکت از تجربه فردی به مسئله جمعی

۸. چه کسانی در محیط کار شما معمولاً دیگران به آنها اعتماد دارند؟
هدف: شناسایی رهبران غیررسمی

۹. خود شما فکر می‌کنید چه کاری از دستتان برمی‌آید؟
هدف: عبور از همدلی به مسئولیت

۱۰. قدم بعدی که فکر می‌کنید می‌توانیم برداریم چیست؟
هدف: ایجاد احساس مالکیت نسبت به اقدام


✅ خبرها و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg- اینستاگرام-شبکه‌ایکس

🔻پتانسیل‌ها و پیچیدگی‌هایی که تحلیل‌گران جوامع دیگر کمتر درک می‌کنند!

وقتی سازمان‌دهی جرم می‌شود، جنبش‌های شبکه‌ای در سایه اقتدارگرایی چگونه رشد می‌کنند؟!

📣 گزارش تحلیلی داوطلب

در کشورهایی که حق تشکل‌یابی‌ و تجمع به رسمیت شناخته می‌شود، یک سازمان‌دهنده کارگری می‌تواند جلسه برگزار کند، عضوگیری کند، آموزش بدهد، شبکه بسازد و حتی در بسیاری از موارد تشکل رسمی ایجاد کند. کارفرما شاید مقاومت کند یا دولت سیاست‌های ضداتحادیه‌ای در پیش بگیرد، اما اصل فعالیت سازمانی به طور کامل جرم‌انگاری نشده است.

در مقابل، در بسیاری از کشورهای اقتدارگرا، مشکل اصلی صرفاً سرکوب اعتراضات نیست. حکومت‌ها پیش از آنکه اعتراضی شکل بگیرد، زیرساخت‌های سازمان‌دهی را هدف قرار می‌دهند.

🧩در ایران و جریان مطالبه‌گری گروه‌هایی چون معلمان، کارگران صنایع، پرستاران و دیگر گروههای صنفی و مدنی بارها دیده‌ایم که پیش از شکل‌گیری هرگونه سازماندهی رهبران بازداشت می‌شوند، تشکل‌های مستقل اجازه فعالیت پیدا نمی‌کنند، جلسات زیر نظر قرار می‌گیرند و شبکه‌های ارتباطی دائماً با تهدید مواجه‌اند.

❓در چنین شرایطی، مسئله دیگر این نیست که فعالان اجتماعی میان سازمان‌دهی و جنبش شبکه‌ای یکی را انتخاب کنند. مسئله این است که آیا اساساً امکان سازمان‌دهی وجود دارد یا خیر. این پرسش به‌ویژه در مورد ایران اهمیت پیدا می‌کند.

وقتی خود سازمان‌دهی هدف سرکوب است
بخش مهمی از نقد جین مک‌الوی در کتاب «بدون میان‌بر» متوجه جنبش‌هایی است که به سرعت رشد می‌کنند اما فاقد ظرفیت سازمانی هستند. او معتقد است جنبش‌هایی که تنها بر بسیج اجتماعی تکیه می‌کنند، دیر یا زود با بحران مواجه می‌شوند؛ زیرا ساختارهای لازم برای تصمیم‌گیری، تداوم فعالیت و انتقال تجربه را ندارند.
اما تجربه ایران نشان می‌دهد که در بسیاری از موارد، مسئله نه بی‌علاقگی به سازمان‌دهی، بلکه دشواری شدید سازمان‌دهی است.

🧩در چهار دهه گذشته، تقریباً هر تلاش جدی برای ایجاد تشکل‌های مستقل کارگری، صنفی یا مدنی با درجات مختلفی از فشار و محدودیت مواجه شده است. فعالان کارگری، معلمان، دانشجویان و سایر گروه‌های اجتماعی بارها با بازداشت، اخراج، احضار یا محدودیت‌های دیگر روبه‌رو شده‌اند.

📍در چنین فضایی، شبکه‌های اجتماعی و ارتباطات غیررسمی صرفاً یک انتخاب تاکتیکی نیستند؛ بلکه تا حد زیادی پاسخی به بسته بودن فضای سازماندهی رسمی محسوب می‌شوند.

به بیان دیگر، جنبش‌های شبکه‌ای در ایران صرفاً نتیجه شیفتگی به فناوری یا علاقه به کنشگری دیجیتال نیستند؛ آنها تا حدی محصول شرایط سیاسی‌اند. وقتی امکان ساختن نهادهای پایدار به شدت محدود می‌شود، کنش جمعی ناگزیر به سمت اشکال سیال‌تر و غیرمتمرکزتر حرکت می‌کند.

این همان نقطه‌ای است که دیدگاه مک‌الوی نیازمند بازنگری می‌شود.

تجربه ایران نشان می‌دهد که این دو الزاماً در برابر یکدیگر قرار ندارند. بخش مهمی از سازماندهی در ایران اساساً از طریق شبکه‌های غیررسمی صورت می‌گیرد. از روابط میان همکاران در محیط‌های کار تا شبکه‌های معلمان در شهرهای مختلف، ارتباطات میان بازنشستگان و افراد معتمد هر گروه همگی بخشی از زیرساخت واقعی کنش جمعی را تشکیل می‌دهند.

این شبکه‌ها ممکن است دفتر، اساسنامه یا ساختار رسمی نداشته باشند، اما در عمل کارکردهایی مشابه بسیاری از سازمان‌های کلاسیک دارند.
این بازنگری به ما می‌آموزد که سازماندهی در جوامعی مثل نه یک انتخاب ساده، بلکه خود بخشی از میدان مبارزه است.

در این باره در گزارش تحلیلی داوطلب بیشتر بخوانید و این تحلیل را برای دیگران نیز بفرستید تا به گفتگو دامن بزنید.

✅ اخبار و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg- اینستاگرام-شبکه‌ایکس

🔻«پارادوکس پس از بحران» چیست
و چرا تشکل‌ها باید برای مدیریت افزایش میل خودآسیبی در دوره «پس از ناامنی حاد» برنامه ویژه داشته باشند؟

دقیقاً در زمانی که ناامنی‌های حاد (مثل بمباران یا درگیری‌های خیابانی) تمام می‌شود و جامعه به یک «ثبات نسبی ظاهری» می‌رسد، آمار آسیب به خود و خودکشی به دلایل معیشتی و روانی، روند صعودی به خود می‌گیرد.

🔴روز شنبه ۲۰ تیرماه ۱۴۰۵، حمید بلوچی، منشی اتاق عمل بیمارستان ۲۲ بهمن نیکشهر در اعتراض به هشت ماه دیرکرد حقوق و مطالبات مزدی خود، در محل کار اقدام به خودکشی کرد. این شهروند بلوچ پس از انجام اقدامات اولیه درمانی، به دلیل وخامت وضعیت جسمانی به یکی از مراکز درمانی استان کرمان منتقل شده و بر اساس آخرین گزارش‌ها در وضعیت کما قرار دارد.

هویت این شهروند بلوچ، «حمید بلوچی»، حدوداً ۲۵ ساله، و منشی اتاق عمل و از نیروهای خدماتی ساعتی بیمارستان ۲۲ بهمن نیکشهر اعلام شده که بارها در ساعات کاری و در داخل اتاق عمل از فشار معیشتی و ۸ ماه حقوق پرداخت‌نشده خود با همکارانش صحبت کرده بود.

🧩مرور دوره‌های پس از جنگ و بحران در تاریخ معاصر کشورها نشان می‌دهد که دلایلی چون فروپاشی «مکانیسم بقا» و بروز ترومای تاخیری، مرگ امید و بروز «درماندگی آموخته‌شده»، تغییر ماهیت فقر (از فقر عمومی به فقر تبعیض‌آمیز) و البته فرسودگی شبکه‌های حمایتی ممکن است به افزایش میل خودآسیبی بینجامد. به همین دلیل تشکل‌های مدنی و صنفی پیش از بروز اولین نشانه‌های آن در میان همکاران خود، درباره آن هم‌اندیشی می‌کنند.

اگر خود یا نزدیکانتان با افکار آسیب به خود یا بحران روحی مواجه هستید، لطفاً با شماره‌های حمایتی رایگان و شبانه‌روزی مانند اورژانس اجتماعی (۱۲۳) یا صدای مشاور (۱۴۸۰) در ایران تماس بگیرید.


✅ اخبار و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg- اینستاگرام-شبکه‌ایکس

🔻قرارداد موقت، زندگی موقت؟

قرارداد موقت، چه در روابط کاری، چه در روابط عاطفی ، نمادی از ناپایداری است. اما آیا زندگی ما هم باید موقت باشد؟

📽ویدیوی داوطلب

وقتی ساختار زندگی‌مان تاریخ انقضا دارد، بخش زیادی از انرژی ما صرف نگرانی، اضطراب و آمادگی برای پایان می‌شود، نه زندگی در لحظه حال. فرد دنبال شغل بعدی می‌گردد، رزومه می‌نویسد، نگاهش به صفحه مانیتور پر از آگهی‌های شغلی است.

اما برای بسیاری، موقتی بودن قرارداد معنایی جز استرس و بی‌ثباتی ندارد. زندگی در حالت تعلیق، یک انتخاب فلسفی نیست، یک واقعیت اقتصادی است.

🔴قرارداد موقت زندگی ما را در حالت تعلیق قرار می‌دهد، اما راه‌حل تنها انتظار نیست.
اولین گام برای پایان دادن به ناامنی و دائمی کردن زندگی، تشکلیابی و اتحاد کارگران است. وقتی کارگران کنار هم می‌ایستند، می‌توانند قراردادهای پایدار و شغل‌های امن بسازند و زندگی را از حالت موقت خارج کنند.

دائمی شدن قرارداد کار، یعنی پایدار کردن زندگی.

✅ اخبار و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg- اینستاگرام-شبکه‌ایکس

🔻تکنیک «وکیل مدافع شیطان» برای شکستن مارپیچ سکوت:

در هر بحث به ویژه وقتی که همکاران از بیان نظر پرهیز می‌کنند، یک نفر را مأمور کنید تا عمداً نقش مخالف را بازی کند.
در این روش، یک یا چند نفر مأموریت می‌یابند تا جنبه‌های پنهان، معایب و ریسک‌های یک تصمیم را بی‌رحمانه نقد کنند.

🧩وکیل مدافع شیطان باید سوالات و ایراداتی از این دست مطرح کند:
«اگر این بیانیه را بدهیم و کارفرما همه را بایکوت کند، نقشه دوم چیست؟»
«فلان بخش از بدنه صنف از این تصمیم آسیب می‌بیند و دلایل فرضی را بگوید»
«فلان فرضیات در این طرح شاید کاملاً غلط باشند»

پس از پایان بحث، رهبر یا تسهیلگر گروه باید از شخص صمیمانه تشکر کند. این کار به اعضا نشان می‌دهد که مخالفت، یک «خدمت بزرگ» به صنف است، نه یک رفتار خرابکارانه.

✅ اخبار و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg- اینستاگرام-شبکه‌ایکس

🔻شکاف میان مدیریت و کادر درمان
واکنش رییس دانشگاه میبد به مطالبه‌گری پرستارانی که ماه‌هاست تعرفه کامل و کارانه نگرفته‌اند، موجی از خشم، طنز، توضیح و چاره‌جویی کاربران صنف درمان را برانگیخت


یک کانال صنفی پرستاران، بر اساس بریده‌ای از یک ویدیوی منتشر شده از گفتگوی رئیس بیمارستان میبد یزد با پرستاران معترض، برخورد وی را نشان‌دهنده «شکاف عمیق میان مدیریت و کادر درمان» دانست و نوشت:

«در این گفتگو، به جای پرداختن به محورهای معیشتی و مطالبات صنفی، شاهد برخورد غیرحرفه‌ای و به چالش کشیدن سال‌های تحصیل همکاران از سوی رئیس بیمارستان هستیم.»

برخی از پرستاران، همکاران خود در بیمارستان میبد را تشویق به پیگیری، شکایت و حتی ترک کار کردند.

برخی دیگر اعلام کردند که ماه‌هاست حق تعرفه دریافت نکرده‌اند و دریافتی ناچیز خود را با تعرفه‌ها و میزان مسئولیت پزشکان مقایسه کردند و آن را ناعادلانه خواندند.

کاربرانی با طنز اعلام کرده‌اند که حالا که آقای دکتر ۴ برابر پرستاران درس خوانده‌اند شایسته است ۴ برابر پرستاران دستمزد دریافت کنند، نه ۴۰۰ برابر.
‌

شکاف درآمدی پزشک و پرستار یک پدیده جهانی است، اما شدت آن در کشورهای توسعه‌یافته و دارای سیستم‌های درمانی قانون‌مند، به مراتب کمتر از ایران است. در این کشورها، ارزش‌گذاری ساعت کاری پرستاران بسیار بالاتر است و سیستم‌های بیمه‌ای اجازه ایجاد درآمدهای نجومی و خارج از چارچوب را به پزشکان نمی‌دهند.
مثلا در کشورهای اروپای غربی و شمالی (مثل آلمان و انگلستان) هزینه یک جلسه مشاوره پزشک معادل ۳ تا ۵ ساعت کار یک پرستار است. در این کشورها به دلیل مالیات‌های پلکانی، فاصله درآمد خالص نهایی پزشک و پرستار بسیار کمتر می‌شود.


جدا از این که حقوق شایسته برای یک زندگی معمولی حقی است که پرستاران کشور از آن محروم شده‌اند، بررسی‌ها نشان می‌دهد که تفاوت دستمزد پرستاران با پزشکان در کشورهایی که پرستاران از تشکل‌یابی حرفه‌ای برخوردارند به شیوه ملموسی کمتر است چرا که اتحادیه‌های پرستاری قدرتمند (سندیکاها) نرخ دستمزد ساعتی را به طور مداوم با تورم هماهنگ می‌کنند. منبع

هزینه یک جلسه مشاوره در نروژ و سوئد، تنها معادل ۲ تا ۳ ساعت کار یک پرستار است. فاصله طبقاتی درآمدی در این کشورها به حداقل رسیده است.

✅ اخبار و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg- اینستاگرام-شبکه‌ایکس

🔻در کنار التماس برای حقوق ابتدایی، چه چیز در ادبیات دبیرکل خانه کارگر تهران غیرعادی است؟

کاربران: آقای محجوب! اگر نماینده منتخب و مدافع کارگران بودید از حق اعتراض و اعتصاب سخن می‌گفتید، نه از انتظار خود از کارگران یا هزینه‌ای که باید بپردازند!

علیرضا محجوب (دبیرکل خانه کارگر)در برنامه تیتر اول:

« آنچه می‌توانیم به دست آوریم بستگی به توان پرداخت و قدرت مذاکره ما دارد. انتظار ما از جامعه کارگری، داشتن تحرکی هدفمند است؛ تحرکی که نه به معنای ایجاد بلوا، بلکه به معنای مطالبه کامل حق و رسیدن به واقعیاتی است که در محاسبات فعلی نادیده گرفته می‌شود.»

سخنان علیرضا محجوب در واقع آیینه‌ای از ضعف ساختاری جامعه مدنی و صنف کارگری در ایران است. در یک محیط عادی، ادبيات رهبران کارگری شامل «حق اعتصاب»، «مذاکره دسته‌جمعی» و «قراردادهای پیمانی» است؛ اما در فضای فعلی ایران، کسی که در چهره رهبر کارگری ظاهر می‌شود، نقش یک «مصلح اجتماعی و امنیتی» را دارد که هم‌زمان با آرام کردن بدنه معترض کارگری، صندلی مرتبط با نقش چانه‌زنی را در ساختار قدرت حفظ کند.

چنین سخنانی در یک کشور عادی از زبان یک نماینده کارگری شنیده نمی‌شود:
در یک کشور عادی: حق اعتصاب و تجمع به عنوان یک حق بنیادین و قانونی در قانون اساسی یا قانون کار تضمین شده است.
رهبر یک سندیکا نیازی ندارد پیش از بیان مطالبات، مدام اثبات کند که قصد «آشوب» یا «براندازی» ندارد.
اعتراض کارگری یک رفتار مدنی و اقتصادی تلقی می‌شود، نه یک تهدید امنیتی علیه حاکمیت. محجوب از «تحرک بدون بلوا» سخن می‌گوید زیرا در ساختار فعلی ایران، اعتصاب عملاً غیرقانونی یا به شدت محدود است.

در یک کشور عادی اعتصاب پیشرفته‌ترین و استانداردترین ابزار قانونی کارگران برای فشار بر کارفرمایان است.
سندیکاها برای خواباندن چرخ تولید یا خدمات در چارچوب قانون نیازی به اجازه دولت ندارند. این حرکت «بلوا» نامیده نمی‌شود، بلکه فشار صنفی قانونی است.

خانه کارگر در ایران یک تشکل «شبه‌حکومتی» است که همواره تلاش کرده میان وفاداری به ساختار سیاسی و دفاع از کارگر تعادل ایجاد کند. در یک کشور عادی اتحادیه‌ها و سندیکاها کاملاً مستقل از دولت و احزاب حاکم هستند.
رهبر سندیکا نیازی به لابی‌گری‌های پشت پرده یا توصیه‌های اخلاقی و محافظه‌کارانه به کارگران ندارد؛ او مستقیماً بر اساس قدرت رای بدنه کارگری و صندوق‌های حمایتی اتحادیه عمل می‌کند.

محجوب می‌گوید واقعیات در محاسبات نادیده گرفته می‌شود.
در یک کشور عادی تعیین دستمزد بر اساس آمارهای دقیق، شفاف و مستقل نرخ تورم و سبد معیشت انجام می‌شود.
فرآیند چانه‌زنی دستمزد، یک فرمول علمی و حقوقی در قالب «مذاکرات دسته‌جمعی» است، نه یک فرآیند دستوری از سوی دولت که کارگران مجبور باشند برای دیدن واقعیات معیشتی خود التماس کنند.


✅ اخبار و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg- اینستاگرام-شبکه‌ایکس

🔻پیام دریافتی: از حقوق پرداخت نشده کارمندان دانشگاه‌ها بگویید!

بر اساس پیامی که داوطلب دریافت کرده است، کارمندان دانشگاه‌ها نه تنها نسبت به پرداخت نشدن حقوق خود اعتراض دارند بلکه از عواقب اعلام نارضایتی و پیگیری حقوق خود می‌ترسند.

«الان ۵ الی ۶ ماه گذشته و پاداش بازنشستگان پرداخت نشده است. با توجه به افزایش شهریه و مجازی بودن دانشگاه و کاهش هزینه‌های دانشگاه به دلیل آموزش مجازی همچنان هیچ خبری نیست و سازمان مرکزی جوابگوی هیچ کس نیست.»

در بخشی از این پیام آمده:

« آقا همش درآمد و سود هست. دانشگاه ۱/۵ میلیون دانشجو دارد اگر میانگین ( کاردانی کارشناسی و ارشد و دکتری) از هر نفر ۸ میلیون بگیرد در مدت ۳/۵ ماه چه سرمایه‌ای می‌شود؟ دانشگاه باز هم می‌گوید ندارم! معلوم نیست بودجه خود را کجا صرف می‌کند که ندارد حقوق کارمندان را بدهد!»

تأخیرهای ۵ الی ۶ ماهه (و گاهی طولانی‌تر) در پرداخت پاداش پایان خدمت در شرایط تورمی، باعث افت شدید ارزش خرید این مبالغ می‌شود و برنامه‌ریزی مالی بازنشستگان را مختل می‌کند.
پیش از این، معاونت توسعه و مدیریت منابع دانشگاه آزاد اسلامی مدعی شده بود که تأمین اعتبار برای پرداخت سنوات معوق بازنشستگان در حال انجام است و بخشی از مطالبات پرداخت شده است.

با وجود این بخشنامه‌ها و ادعاهای رسمی، در بسیاری از واحدها و استان‌ها، بازنشستگان همچنان در صف‌های طولانی انتظار برای دریافت پاداش خود هستند و روند واریز بسیار کند یا متوقف است.

بررسی‌ها نشان می‌دهد که در دوره‌های پیشین، کارزارهای متعددی در پلتفرم کارزار برای واریز پاداش پایان خدمت دستگاه‌های مختلف و دانشگاه‌ها راه‌اندازی شده است. همچنین، بازنشستگان به صورت سازمان‌دهی شده، بخش نظرات خبرگزاری‌های بزرگی مثل فارس (بخش فارس من) یا تسنیم را از گلایه‌های خود پر می‌کنند.

همچنین در مواردی بازنشستگان برای جلب توجه رسانه‌ها، تجمعات آرامی را مقابل سازمان مرکزی یا برخی واحدهای مادر (مثل علوم و تحقیقات یا واحد تهران مرکزی) شکل داده‌اند. این اقدام باعث می‌شود مسئولان دانشگاه برای فرار از فشار رسانه‌ای، بخشنامه‌هایی صادر کنند یا وعده پرداخت اقساطی بدهند، اما نقدینگی واقعی به سختی جابه‌جا می‌شود.

در عین حال، از آنجا که کارکنان غیر هیئت‌علمی دانشگاه آزاد مشمول قانون کار هستند، تعداد زیادی از بازنشستگان به صورت انفرادی یا گروهی از واحد دانشگاهی خود به دلیل عدم پرداخت سنوات شکایت کرده‌اند.

🧩بررسی‌های سطحی نشان می‌دهد که این اقدام، در مقیاس فردی یکی از موفق‌ترین راهکارها بوده است. دادگاه‌های اداره کار معمولاً به نفع کارمند رای می‌دهند. دانشگاه آزاد پس از صدور اجراییه دادگاه و تحت خطر مسدود شدن حساب‌های بانکی واحد دانشگاهی، مجبور می‌شود پاداش سنوات فرد شاکی را (گاهی همراه با خسارت تأخیر تأدیه) واریز کند. مشکل اینجاست که دانشگاه فقط پول کسی را می‌دهد که حکم قضایی/اداری گرفته باشد و برای بقیه بازنشستگان اقدامی نمی‌کند.

این همان خلائی است که تشکل‌های حافظ منافع کارمندان دانشگاه می‌توانستند پر کنند، البته اگر اجازه فعالیت می‌داشتند.

تصویر: تجمع ۸ تیرماه کارمندان دانشگاه‌های سراسر کشور مقابل سازمان اداری و استخدامی کشور یکی از آخرین تجمع‌های صنفی کارمندان دانشگاه‌ها

✅ اخبار و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg- اینستاگرام-شبکه‌ایکس

🔻مدیرعامل چوکا کارگران معترض و آرام را تهدید به اخراج کرد
کارگران وی را از کارخانه بیرون کردند

روز چهارشنبه ۲۴ تیرماه ١۴٠۵، شماری از کارگران شرکت چوب و کاغذ ایران (چوکا) در اعتراض به پرداخت نشدن حقوق، معوقات مزدی و پرداخت ناقص دستمزدهای سال جدید دست به تجمع اعتراضی زدند. بر مبنای ویدیویی که در شبکه‌های مجازی به اشتراک گذاشته شده، با ورود مدیرعامل و تهدید به اخراج کارگران، تنش بالا گرفت و کارگران وی را از کارخانه اخراج کردند و خواسته خود برای استعفای وی را با رسانه‌ها مطرح کردند.

ایلنا امروز نوشت که کارگران پس از چند روز به اعتراض خود پایان دادند:
▫️کارگران چوکا معتقدند مدیرعامل فعلی که برای خود پاداش و حقوق نجومی می‌گیرد و از پرداخت مطالبات کارگران طفره می‌رود، دیگر جایی در کارخانه ندارد» به تشریح مطالبات خود پرداختند.


▫️کارگران دریافتی خود و مدیرعامل و مشاوران را مقایسه کردند: دریافتی مدیران بیش از ۱۰۰ میلیون تومان است ولی اعلام کردند که «در سال جاری برج ۱ و ۲، کارگران فقط ۷۰ درصد حقوق خود را بدون اضافه‌کاری گرفته‌اند و حقوق برج‌های ۳ و ۴ هم پرداخت نشده». مدیرعامل ادعا کرده پول برای پرداخت حقوق نیست.

▫️کارگران از سکوت مسئولان از جمله نماینده مردم شهرستان‌های تالش، رضوانشهر و ماسال در قبال مشکلات کارگران ناراضی‌اند و معتقدند آقای نماینده حامی مدیرعامل است.

ایلنا به نقل از کارگران تاکید کرد:
▫️مدیرعامل فعلی از زمان انتصاب خود تاکنون با حواشی مختلفی از جمله اخراج ۲۰ نفر از کارگران، قطع اضافه کاری کارگران، انتصاب برخی مشاوران، تبعیض در پرداخت‌ها، حقوق‌های نجومی و افزایش اضافه کار مدیرعامل، بلاتکلیفی در روند تولید و برخی فعالیت‌های اقتصادی خارج از مجموعه، موجب نارضایتی و اعتراض کارگران شده است.

✅ اخبار و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg- اینستاگرام-شبکه‌ایکس

🔻«داستان خود»، «داستان ما»، «داستان اکنون»
ترکببی که یک «مطالبه» را به یک «نیروی اجتماعی» تبدیل می‌کند

گزارش تحلیلی داوطلب

در مرکز اندیشه مارشال گانز - نظریه پردازی که تلاش کرد تجربه عملی جنبش‌های اجتماعی را به یک چارچوب آموزشی قابل انتقال تبدیل کند- مفهومی قرار دارد که او آن را «روایت عمومی» یا Public Narrative می‌نامد. این مفهوم بر این فرض بنیادین استوار است که:
🧩 انسان‌ها صرفاً با اطلاعات، تحلیل‌های عقلانی یا حتی آگاهی از بی‌عدالتی‌ها وارد کنش جمعی نمی‌شوند.

از نگاه او، کنش جمعی زمانی شکل می‌گیرد که افراد بتوانند میان تجربه شخصی خود، هویت جمعی و ضرورت اقدام در لحظه پیوند برقرار کنند. به بیان دیگر، روایت عمومی سازوکاری است که از طریق آن، «دانستن یک مسئله» به «احساس ضرورت برای اقدام» تبدیل می‌شود.

گانز برای توضیح این فرآیند، سه مؤلفه اصلی را در قالب یک مدل آموزشی ساده اما بسیار اثرگذار ارائه می‌کند:
«داستان خود»، «داستان ما» و «داستان اکنون».

🔴داستان خود (Story of Self) به تجربه‌های شخصی، انتخاب‌های فردی و لحظاتی اشاره دارد که یک کنشگر یا عضو یک جنبش را به ارزش‌های بنیادین خود متصل می‌کند. در این سطح، هدف صرفاً بیان زندگی فردی نیست، بلکه نشان دادن این است که چرا یک فرد به مسئله‌ای خاص حساس شده است و چگونه تجربه زیسته او به شکل‌گیری تعهد اجتماعی منجر شده است. این بخش از روایت، نقش مهمی در ایجاد اعتماد و همدلی دارد، زیرا مخاطب را با یک تجربه انسانی واقعی و نه صرفاً با یک گزاره سیاسی یا حقوقی مواجه می‌کند.

«داستان ما» و «داستان اکنون» را در گزارش داوطلب مرور کنید.

✅ اخبار و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg- اینستاگرام-شبکه‌ایکس

🔻جنگ اعتراضات را کاهش داد، نارضایتی را نه!

تیرماه در حالی هفته پایانی خود را سپری می‌کند که آتش‌بس موقت میان ایران و آمریکا همچنان شکننده است و تعمیق تنش‌های سیاسی میان طرف‌های درگیر در جنگ چند ماهی است که تاثیر سوء خود را بر شاخص‌های اقتصادی تشدید کرده است.

گزارش دیده‌بان تحلیلی داوطلب

▫️شناخته‌شده‌ترین الگو این است که وقوع یک جنگ یا حمله خارجی باعث می‌شود بخشی از جامعه برای مدتی اختلافات داخلی را کنار بگذارد و دفاع از کشور را در اولویت قرار دهد. در علوم سیاسی از این پدیده با عنوان Rally Around the Flag یا «همگرایی حول پرچم» یاد می‌شود. در این شرایط معمولاً اعتراضات خیابانی کاهش پیدا می‌کنند، گروه‌های اجتماعی فعالیت‌های اعتراضی خود را محدود می‌کنند و حتی ممکن است حمایت عمومی از دولت در کوتاه‌مدت افزایش یابد. اما این اثر معمولاً پایدار نیست. اگر جنگ طولانی شود یا هزینه‌های اقتصادی و انسانی آن افزایش پیدا کند، همان عواملی که در ابتدا باعث همگرایی شده بودند، ممکن است به منبع تازه‌ای برای نارضایتی تبدیل شوند.

همگرایی ملی همیشه پایدار نمی‌ماند.

در ادبیات جنبش‌های اجتماعی، دست‌کم چهار عامل بیش از همه بر سرنوشت اعتراضات در شرایط جنگی تأثیر می‌گذارند؛ طولانی شدن درگیری‌ها، شدت فشارهای اقتصادی، میزان اعتماد عمومی به حکومت و وجود یا نبود سازوکارهایی برای گفت‌وگو و حل‌وفصل مطالبات از این جمله‌اند.

مطالعات نشان می‌دهد که اگر حمله خارجی کوتاه‌مدت و محدود باشد، معمولاً پدیده «همگرایی ملی» دوام بیشتری پیدا می‌کند. اما هرچه جنگ فرسایشی‌تر شود و هزینه‌های اقتصادی و انسانی آن افزایش یابد، احتمال بازگشت اعتراضات نیز بیشتر خواهد شد. از سوی دیگر، اگر جامعه پیش از آغاز جنگ نیز با تورم، کاهش قدرت خرید، بیکاری یا بحران معیشت مواجه بوده باشد، جنگ این مشکلات را از میان نمی‌برد، بلکه اغلب آنها را تشدید می‌کند.

در گزارش تحلیلی داوطلب با مرور تاریخچه معاصر اعتراضات صنفی در برهه‌های جنگی در ایران و دیگر کشورها ببینید معمولا نارضایتی‌های کارگران به چه سمت و سویی می‌رود، سه عامل دیگر در شکل‌گیری اعتراضات داخلی در شرایط جنگی کدامند و کدام سناریوها محتمل‌ترند.

✅ اخبار و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg- اینستاگرام-شبکه‌ایکس

🔻بدون مشارکت تشکل‌های کارگران، بازسازی ایمن پس از جنگ در حد شعار باقی می‌ماند

ایلنا در گزارش اخیر خود از قول یک کارشناس حوزه ایمنی، نسبت به ضرورت اجرای فرآیند ایمنی پیش از راه‌اندازی، برای واحدهایی که کار خود را بعد از مدتی وقفه آغاز می‌کنند، هشدار داد.

این گفتگو بر انجام «عملیات ایمنی پیش از راه‌اندازی» در واحدهای صنعتی آسیب‌دیده از جنگ هنگام بازگشت کارخانه‌ها به چرخه تولید تأکید می‌کند و اما یک پرسش بنیادین بی‌پاسخ باقی می‌ماند:
❓ در تصمیم‌گیری درباره ایمن بودن محیط کار، جایگاه کارگران کجاست؟

تجربه روابط کار در بسیاری از کشورها نشان می‌دهد که ایمنی صرفاً نتیجه بازرسی تجهیزات یا رعایت دستورالعمل‌ها نیست؛ بلکه به توازن قدرت در محیط کار نیز وابسته است.
برای نمونه، کارگری که نگران از دست دادن شغل خود باشد، احتمال کمتری دارد نقص‌های ایمنی را گزارش کند یا با راه‌اندازی شتاب‌زده یک واحد ناایمن مخالفت کند. به همین دلیل، حق تشکل‌یابی و حضور نمایندگان منتخب کارگران در فرایندهای ایمنی، بخشی از نظام پیشگیری از حوادث محسوب می‌شود، نه مطالبه‌ای جدا از آن.

🧩هرچه شرایط اقتصادی و فشار برای بازگشت سریع تولید بیشتر باشد، اهمیت این مشارکت نیز افزایش می‌یابد.

در چنین شرایطی، تشکل‌های صنفی می‌توانند تضمین کنند که سرعت بازسازی، جایگزین ایمنی نشود و نگرانی‌های کارگران پیش از وقوع حادثه شنیده شود.

🔴ایمنی پایدار تنها با تعمیر ماشین‌آلات به دست نمی‌آید؛ بلکه زمانی محقق می‌شود که کارگران نیز از حق سازمان‌یابی، بیان نگرانی‌های ایمنی و مشارکت در تصمیم‌گیری درباره شرایط کار برخوردار باشند. بازسازی واحدهای صنعتی، بدون بازسازی نقش و صدای کارگران، بازسازی کاملی نخواهد بود.


✅ مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg- اینستاگرام-شبکه‌ایکس