🔻اقتصاد پلتفرمی، حکمرانی الگوریتم‌ها بر سرنوشت کارگران:
نقشه راه سازمان ملل برای پایان دادن به استثمار مدرن و تعلیق‌های خودسرانه

کتابچه سازمان ملل- ترجمه و ویرایش داوطلب

پشت چهره جذابِ «انعطاف‌پذیری شغلی» در پلتفرم‌های آنلاین، واقعیتی نگران‌کننده نهفته است: بی‌ثباتی کار، فقدان امنیت شغلی و بازتعریف مناسبات استثمار نیروی کار از طریق الگوریتم‌هایی که اغلب از دید کارگران پنهان‌اند.

سند سیاستی حاضر که از سوی دپارتمان امور اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد (UN DESA) منتشر و به همت تارنمای داوطلب ترجمه شده، می‌تواند یک منبع راهبردی و مرجع سیاستی فراهم کند؛ با ترسیم چشم‌اندازی از تحولات پیشِ رو، برای گروه‌های مختلف جامعه و ابزارهایی برای مطالبه‌گری، اصلاح و سیاست‌گذاری.

🔴 در شرایطی که مداخلات نظارتی در بازار کار دیجیتال داخلی نیز در حال شکل‌گیری است، مطالعه این گزارش یادآور یک اصل اساسی است: فناوری و الگوریتم‌ها نباید به‌تنهایی تعیین‌کننده سرنوشت کارگران باشند؛ بلکه قوانین، نهادهای تنظیم‌گر و سازوکارهای صنفی و جمعی باید حکمرانی بر فناوری را در جهت حفظ حقوق و منافع انسان‌ها هدایت کنند.

کتابچه را از این جا مرور و بارگیری کنید و برای دیگران هم بفرستید تا موقع کار در این پلتفرم‌ها حواسشان به حقوقشان باشد.

✅ خبرها و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg  -  اینستاگرام -  توییتر

🔻وقتی بازنشستگان می‌گویند «مخابرات رو برده» منظورشان چیست؟

ویدیو داوطلب

بازنشستگان مخابرات روز دوشنبه، ۱۲ مهرماه در ۷ شهر کشور تجمع کردند.

شعار «مخابرات حیا کن، آیین‌نامه رو اجرا کن» یا «سهامدار حیا کن، مخابرات رو رها کن» یکی از شعارهای اصلی دوشنبه‌های اعتراضی بازنشستگان مخابرات است.

🧩برای نمونه، در تبریز هنگامی که بازنشستگان درون سالن، بیخ گوش مدیران سازمان درباره حقوق خود جلسه برگزار می‌کنند، مدیران حضور آنان را نادیده می‌گیرند. آن‌ها امیدوارند که با بی‌پاسخ گذاشتن مداوم، بازنشستگان به‌مرور زمان خسته شوند، انگیزه خود را از دست بدهند و تجمع‌ها متوقف شوند.

▪️طبق بیانیه‌های رسمی شورای عالی هماهنگی تشکل‌های کارگری مخابرات، مدیریت شرکت همواره تمایل دارد مسائل نیروی انسانی و مالی را «در خفا» و پشت درهای بسته حل‌وفصل کند. مواجهه مستقیم با بازنشستگانی که به آیین‌نامه‌ها و جزییات حقوقی (مانند آیین‌نامه سال ۱۳۸۹) مسلط هستند، مدیران را در موقعیت پاسخگوییِ بدون آمادگی قرار می‌دهد؛ بنابراین ترجیح می‌دهند صورت‌مسئله را در آن لحظه پاک کنند.

در ساختارهای اداری سنتی یا شرکت‌های شبه‌دولتی، مدیران نگرانند که اگر یک‌بار به تجمع یا جلسه‌ای درون‌سازمانی و خودجوش رسمیت ببخشند و پای میز مذاکره بنشینند، این رفتار به یک «رویه استاندارد» تبدیل شود. آن‌ها واهمه دارند که این کار به دیگر بخش‌ها یا کارکنان شاغل نیز سیگنالِ «فشار از پایین برای گرفتن حق» را ارسال کند، در حالی که نادیده گرفتن بازنشستگان برای مدیران هزینه‌ای ندارد.

🧩بسیاری از مدیران اجرایی مستقر در سالن‌ها و ادارات، خود را صرفاً مجری دستورات هیئت‌مدیره و سهامداران عمده (مانند کنسرسیوم‌های مالک مخابرات) می‌دانند. آن‌ها معتقدند کلید حل مشکلات مالی، بیمه‌ای و معوقات در دست نهادهای بالادستی و مالکان عمده است.

🔴 از دید ساختار تجاریِ شرکت‌های خصوصی‌شده، بازنشستگان دیگر جزو چرخه تولید مستقیم یا بخش سودآور شرکت به شمار نمی‌روند و صرفاً یک «ردیف هزینه‌ای معوق» هستند. این نگاهِ ابزاری و ناقض مسئولیت اجتماعی باعث می‌شود مطالبات بازنشستگان در اولویت آخر قرار بگیرد و صدای آن‌ها بدون استفاده از ابزارهای فشار، شنیده نشود.

✅ خبرها و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg  -  اینستاگرام -  توییتر

🔻حکمرانی اقتصاد ایران در نسخه‌های ۳۰ سال پیش مانده؛
حتی غرب هم دیگر اقتصاد را این‌طور اداره نمی‌کند

نود اقتصادی در گفتگو با احسان فرزانه، کارشناس اقتصادی نوشت:

💬 در بسیاری از کشورهای جهان، رویکردهای اقتصادی کلاسیک نئولیبرالی دیگر با همان شکل گذشته دنبال نمی‌شوند، اما در ایران همچنان بخش قابل‌توجهی از ادبیات اقتصادی و رسانه‌ای بر همان مبنا مطرح می‌شود. حتی در کشورهای غربی نیز سیاست‌های حمایت‌گرایانه و مداخله دولت در اقتصاد، از جمله تعرفه‌گذاری، همچنان مورد استفاده قرار می‌گیرد و این نشان می‌دهد که بحث‌های اقتصادی جهان نسبت به چند دهه قبل تغییر کرده است.

💬 مسئله فقط یک اختلاف نظری یا دانشگاهی نیست؛ وقتی سیاست‌های اقتصادی بر مبنای برداشت‌های قدیمی و بدون توجه به تحولات چند دهه اخیر دنبال شوند، آثار آن مستقیماً به جامعه منتقل می‌شود. در حالی که جهان در این حوزه تغییر کرده، ایران همچنان با فاصله‌ای جدی از این تحولات حرکت می‌کند.


✅ خبرها و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg  -  اینستاگرام -  توییتر

🔻راهنمای عملی یک گفت‌وگوی سازمان‌دهنده؛
۱۰ پرسشی که هر فعال صنفی باید یاد بگیرد

🧩 «سازمان‌دهی قبل از آنکه هنر متقاعد کردن باشد، هنر شناختن است»

فعالان صنفی، کارگران پیشرو، اعضای هسته‌های سازمان‌دهی، نمایندگان غیررسمی کارکنان و هر کسی که قصد دارد به شکل آگاهانه برای ایجاد همبستگی و اقدام جمعی تلاش کند، در گفت‌وگوهای فردی با همکاران، اعضای صنف یا افرادی که با مسائل مشترک روبه‌رو هستند، از دغدغه‌ها و راه‌حل‌های قابل اجرا و اولویت‌ها باخبر می‌شوند.

▫️این گفت‌وگوها معمولاً در فضایی امن و غیررسمی، مانند زمان استراحت، پس از پایان کار، دیدارهای دوستانه یا هر موقعیتی که امکان گفت‌وگوی صمیمانه و بدون فشار وجود داشته باشد، انجام می‌شود.

هدف این پرسش‌ها قانع کردن یا سخنرانی کردن نیست؛ بلکه شناخت دغدغه‌ها، تجربه‌ها، ظرفیت‌ها و آمادگی افراد برای حرکت از یک مسئله فردی به یک اقدام جمعی است.

🔴 یک گفت‌وگوی سازمان‌دهنده، مصاحبه نیست. بازجویی نیست. جلسه تبلیغاتی هم نیست.
این گفت‌وگو باید فضایی ایجاد کند که فرد احساس کند دیده و شنیده می‌شود.
در این گفت‌وگو، سازمان‌دهنده کمتر صحبت می‌کند و بیشتر علاقه نشان می‌دهد تا بپرسد و خبردار شود.

هرکدام از این پرسش‌های کلیدی می‌تواند به صورت عامیانه، با زبان دوستانه رایج در محل کار و بدون رعایت ترتیب دقیق پرسیده شود تا راه را برای پرسش‌ها و گفتگوهای طبیعی و دقیق‌تر بعدی باز کند.

۱ .چرا نگرانید؟ این روزها در محیط کار، چه چیزی بیشتر از همه شما را نگران یا ناراحت می‌کند؟
هدف: کشف مسئله‌ای که برای فرد مهم است

۲ . این مشکل چه اثری روی زندگی شما گذاشته است؟
هدف: عبور از مسئله عمومی به تجربه شخصی

۳ . به نظر شما چرا این وضعیت به وجود آمده است؟
هدف: شناخت تحلیل و نگاه فرد

۴ . آیا قبلاً برای تغییر این وضعیت کاری انجام داده‌اید؟ چه اتفاقی افتاد؟
هدف: شناخت تجربه‌های قبلی و میزان اعتماد فرد

۵ . به نظر شما بزرگ‌ترین مانع برای تغییر این وضعیت چیست؟
هدف: شناخت ترس‌ها و محدودیت‌ها

۶ . اگر قرار باشد یک چیز تغییر کند، مهم‌ترین تغییر از نظر شما چیست؟
هدف: شناخت اولویت واقعی فرد

۷ . آیا افراد دیگری در محل کار یا جامعه شما چنین تجربه‌ای دارند؟
هدف: حرکت از تجربه فردی به مسئله جمعی

۸. چه کسانی در محیط کار شما معمولاً دیگران به آنها اعتماد دارند؟
هدف: شناسایی رهبران غیررسمی

۹. خود شما فکر می‌کنید چه کاری از دستتان برمی‌آید؟
هدف: عبور از همدلی به مسئولیت

۱۰. قدم بعدی که فکر می‌کنید می‌توانیم برداریم چیست؟
هدف: ایجاد احساس مالکیت نسبت به اقدام


✅ خبرها و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg- اینستاگرام-شبکه‌ایکس

🔻دو روز اعتصاب کارگران ایران‌برَک رشت:
علاوه بر دیرکرد حق بیمه و دستمزد کارگران، حق دسترسی کارگران به اطلاعات هم محدود شده

کارگران ایران‌برک رشت که گروهی از آن‌ها از ابتدای سال از کار کنار گذاشته شده و طی حدود دو ماه گذشته برای تعیین تکلیف وضعیت خود و دریافت مطالباتشان تجمع و پیگیری کرده‌اند، روز گذشته (چهاردهم مهرماه) بار دیگر مقابل کارخانه تجمع کردند و امروز روز دوم اعتصاب کارگران است.

همزمان کارگران شاغل در داخل کارخانه نیز در اعتراض به معوقات مزدی و پرداخت نشدن حق بیمه از ابتدای سال دست از کار کشیدند و این اعتصاب امروز نیز ادامه داشت.

برخی کارگران بابت سنوات و سایر مطالبات خود ۲۰۰، ۲۵۰ و حتی ۳۰۰ میلیون تومان طلب دارند.
حدود هفت یا هشت نفر از کارگران طی دو ماه گذشته به‌طور جدی پیگیر وضعیت همکاران خود بوده‌اند و از نماینده دادستان تا اداره کار و تامین اجتماعی، به همه جا مراجعه کرده‌اند.

یکی از کارگران در گفتگو با ایلنا گفته: دو سه روز است مدیرعامل جدید از کار بر کنار شده و نمی‌دانیم چرا.

بسیاری از پیگیری‌ها عملاً از سوی یک گروه کوچک از کارگران انجام می‌شود، اما گزارش‌ها اطلاعاتی درباره وجود یا نقش نماینده منتخب کارگران، تشکل کارگری، شورای کار یا سازوکار رسمی نمایندگی ارائه نمی‌کنند.

وقتی کارگران مجبور باشند برای هر مرحله از پیگیری، شخصاً به مراجع مختلف مراجعه کنند، پرسش این است که:
چه سازوکار پایدار و قابل شناسایی‌ای برای نمایندگی جمعی آنان وجود دارد؟

دموکراسی در محیط کار فقط به معنای اجازه اعتراض نیست؛ به معنای وجود سازوکاری است که کارگران بتوانند از طریق آن اطلاعات بگیرند، نماینده داشته باشند، مذاکره کنند و بر تصمیم‌های مؤثر بر زندگی کاری‌شان اثر بگذارند.

کارگران ایران‌برک اکنون می‌ترسند اموال با ارزش کارخانه به حراج گذاشته شود ولی درباره شیوه انجام این کار هم اطلاع دقیقی ندارند.

✅ خبرها و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg- اینستاگرام-شبکه‌ایکس

📣گام‌هایی برای تحقق دموکراسی در محل کار:
چگونه از ابزار «سرمایه‌داری ذی‌نفع محور» به نفع کارگران استفاده کنیم!

گزارش تحلیلی داوطلب

مرور تجربه‌های تاریخی نشان می‌دهد که سرمایه‌داری وقتی به منافع گروه‌های دیگر «اعتراف» می‌کند، این اعتراف همیشه در سطح شعار باقی نمی‌ماند؛ اگر فشار اجتماعی و سازمان‌یابی کارگران وجود داشته باشد، همین گفتمان می‌تواند تبدیل به الزام قانونی و تغییر ساختار قدرت شود.

اگر شرکت‌ها و دولت‌ها رسماً می‌گویند کارگران هم ذی‌نفع هستند، می‌توان از همین جمله برای طرح مطالبات ساختاری بهره برد. به دست آوردن حق مشارکت کارگران در مدیریت، دسترسی به اطلاعات شفاف اقتصادی، حق وتوی کارگران هنگام تعدیل‌های گسترده، تعیین دستمزد مبتنی بر حداقل معیشت، و توسعه مذاکرات جمعی در سطح صنعت از این مسیر به دست خواهد آمد. همچنین، تأکید شرکت‌ها بر مسئولیت اجتماعی و محیط‌زیستی می‌تواند ابزار قدرتمندی در دست فعالان کارگری و محیط‌زیستی باشد تا با اتکاء به گزارش‌های رسمی، فشار اجتماعی، حقوقی و سیاسی بر شرکت‌ها وارد کنند.

اما در محیط‌های اقتدارگرا مثل ایران، مسیر دموکراتیک‌سازی نه از طریق نهادهای رسمی بلکه از شبکه‌های پراکنده، گروه‌های غیررسمی، هسته‌های کوچک در محیط کار و پیوندهای افقی جامعه مدنی عبور می‌کند. دموکراسی در محل کار در ایران از دل عمل جمعی کوچک، پیوسته و همبسته ساخته می‌شود.

در گزارش تحلیلی داوطلب ببینید:
🔹حقوق‌بگیرها چگونه با استفاده از شکاف‌های درونی گفتمان سرمایه‌داری می‌توانند ساز و کار دموکراتیک در فضای کار را برقرار کنند.
🔹مقایسه ساز و کار روند برقراری دموکراسی در محیط کار را در ایران با دیگر کشورها مرور کنید.

✅ خبرها و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg  -  اینستاگرام -  توییتر

🔻 جنگ نهایتا ۲۰ درصد در تورم نقش دارد، در شرایط جنگی بودجه را باید از نو نوشت

💬 داود منظور، رئیس سابق سازمان برنامه‌وبودجه در گفتگو با «خانه اقتصاد»:

بودجه‌ای که الان در اختیار داریم بودجه شرایط جنگ نیست، چون در دی و بهمن سال گذشته تنظیم شده. بودجه در شرایط جنگی باید بر معیشت مردم و دارو متمرکز باشد.

وی گفت: دولت باید فورا بودجه جنگی ارائه دهد و نیازهای غیرضروری را حذف کند.

در مطلب بعدی ببینید که در شرایطی که حقوق‌بگیرها در گفتگوهای مربوط به تصمیمات کلان کوچکترین سهمی ندارند، چه می‌توان کرد و بودجه‌بندی در شرایط جنگی چگونه است.

✅ خبرها و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg  -  اینستاگرام -  توییتر

🔻 نظارت مردم بر اولویت‌های بودجه‌بندی و صرف منابع، «قفل» است

آیا اقتصاد ایران آماده یک «بودجه جنگی» است؟ | بازگشت به دهه ۶۰ یا مدل ۱۴۰۵؟

داود منظور، رئیس پیشین سازمان برنامه‌وبودجه، اخیراً اعلام کرد که بودجه فعلی، بودجه شرایط بحران و جنگ نیست و دولت باید فوراً با حذف مخارج غیرضروری، روی «معیشت و دارو» متمرکز شود.

اما سوال اصلی اینجاست: اگر قرار به تغییر ریل باشد، اقتصاد امروز ایران به کدام الگوی جهانی نزدیک‌تر است؟

مکانیزم‌های توزیع کالا، ستادهای بسیج اقتصادی، تعاونی‌های مصرف محلی و زنجیره‌های توزیع مویرگی (مثل مساجد و فروشگاه‌های رفاه/اتکا) از قبل در ساختار حاکمیتی و حافظه جمعی ایران تعریف شده‌اند.

اما در دهه ۶۰، کنترل نرخ تورم حدود ۲۳ درصد در سال‌های اولیه جنگ بسیار راحت‌تر و اقتصاد بسیار شفاف‌تر بود. امروز ایران پیش از ورود به هرگونه شرایط جنگی، با یک تورم ساختاری و مزمن چندینساله، افت شدید ارزش ریال و و ناترازی شدید بانک‌های خصوصی دست‌وپنجه نرم می‌کند که تاب‌آوری مردم را نسبت به دهه ۶۰ بسیار کمتر کرده است.

بررسی‌ها نشان می‌دهد که ایران امروز، در یک موقعیت دوگانه قرار دارد:

۱. لجستیک و توزیع؛ بازگشت به دهه ۶۰ (اما دیجیتال):
از نظر ابزار کنترل بازار، ایران آماده‌ترین زیرساخت بومی را دارد. شبکه توزیع مویرگی و سیستم «کالابرگ الکترونیک» که هم‌اکنون روی کارت‌های بانکی فعال است، پاشنه‌آشیل توزیع عادلانه است. در یک اقتصاد جنگی، حاکمیت احتمالاً به جای کوپن‌های کاغذی دهه ۶۰، از این شبکه هوشمند برای تضمین حداقل کالری و داروی مورد نیاز دهک‌های پایین استفاده خواهد کرد تا جلوی قحطی ساختاری و بازار سیاه گرفته شود.

۲. مدیریت ارزی؛ مدل اوکراین (دفاع تحت تحریم):
اما از نظر پولی، ما دیگر در دهه ۶۰ نیستیم. در آن زمان، تورم مهار شده بود و بانک خصوصی وجود نداشت. امروز اقتصاد کشور پیش از هر بحران جدیدی، با تورم ساختاری مزمن و ناترازی شدید بانک‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کند. در این فضا، سرکوب دستوری نرخ ارز ممکن نیست؛ بلکه دولت باید مانند تجربه اخیر اوکراین، شریان‌های ارزی را منحصراً روی «واردات حیاتی» قفل کرده و بخش‌های لوکس را کاملاً رها کند.

⚠️ سهم حقوق‌بگیران چه می‌شود؟
در تصمیم‌گیری‌های کلان، صدای مزدبگیران کمتر شنیده می‌شود. اما در اقتصاد بحران، «امنیت به معیشت گره می‌خورد». جامعه و تشکل‌های صنفی برآمده از مردم هرچند در گفتگوهای رسمی جایی ندارند هنوز می‌توانند با فضاسازی گسترده و تحلیل‌های منطق کلان نشان ‌دهند که تاب‌آوری اجتماعی و حفظ قدرت خرید مردم، با استفاده از کدام منابع باید در اولویت قرار بگیرد. آن‌ها برای این کار باید بتوانند به تحقیق‌های مستقل خود سازمان بدهند.

دولت اگر به دنبال ارائه بودجه جنگی است، اولین گامش باید «سقف‌گذاری بر هزینه‌های جاری ارگان‌ها» و «تزریق مستقیم منابع به سفره و بهداشت مردم» باشد؛ نه تحمیل بار تورم بیشتر بر دوش حقوق‌بگیران؛ اما اولویت دادن به چنین تصمیم‌هایی ساده نیست، به ویژه در اقتصاد ناشفاف، گروهی از برخورداران به دنبال «بهره‌گیری از بحران» و اولویت‌دادن و به ثمر رساندن تصمیم‌هایی هستند که در قالب «کمک به مردم» یا مصلحت ملی به تصمیم‌گیرندگان کم‌کفایت توصیه می‌شود.

راه حل‌های واقعی برای پاسداری از معیشت مردم، هم به فرهنگ‌سازی گسترده برای ملموس‌کردن راه‌حل‌های اقتصادی و هم به فشار برای پایش و ایجاد شفافیت نیاز دارد، در حالی که حضور مردم به عنوان ناظر- به زبان جوان‌ترها و گیمرها- «قفل» است و قفل آن باید به دست خود تشکل‌ها باز شود.

✅ خبرها و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg  -  اینستاگرام -  توییتر

🔻وظیفه کیست که به جوانان جویای کار رسیدگی کند؟

📽پنجشنبه ۱۶ مهر۱۴۰۵

پژواک کار ایران با انتشار این ویدیو نوشت:
جوانان جویای کار در منطقه میانرود و دیلم دزفول در اعتراض به وضعیت اشتغال و محدودیت فرصت‌های کاری جلوی درهای شرکت کشت و صنعت بهشتی تجمع اعتراضی برگزار کردند.

شبکه حقوق بشری کارون پیش از این اعلام کرد:
▫️از آنجا که این شرکت زیرمجموعه هلدینگ اتکا وابسته به وزارت دفاع است، مدیریت آن اولین مرجع پاسخگویی مستقیم به معترضان است.

▫️علاوه بر اصل ۲۸ قانون اساسی (مکلف ساختن دولت به ایجاد شرایط مساوی برای احراز مشاغل)، در برنامه‌های توسعه کشور (مانند بندهای مرتبط در برنامه ۶و ۷ توسعه) تصریح شده که شرکت‌ها و صنایع بزرگ مستقر در استان‌ها موظفند در جذب نیرو، اولویت را به نیروهای بومی همان شهرستان و بعد به استان اختصاص دهند.

در ویدیوی ۳ هفته پیش یکی از آنان می‌گوید: از کیلومترها دورتر کارگر به این منطقه می‌آورند. مگر ما چند نفریم که نمی‌توانید ما را به کار بگیرید؟

✅ اخبار و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg- اینستاگرام-شبکه‌ایکس

🔻پرداخت از جیب بیمار به بیش از ۵۰ درصد رسیده؛
برنامه هفتم سقف ۲۵ درصدی تعیین کرده بود!

💬هادی احمدی، سخنگوی انجمن داروسازان ایران در گفتگو با نود اقتصادی:

سازمان‌های بیمه‌گر باید متناسب با افزایش قیمت دارو، پوشش بیمه‌ای خود را افزایش دهند، اما گاهی بین افزایش قیمت دارو و افزایش پوشش بیمه‌ها فاصله ایجاد می‌شود. در این فاصله، بیمار ناچار است مابه‌التفاوت افزایش قیمت را از جیب پرداخت کند.
هدف برنامه هفتم توسعه این است که سهم پرداخت از جیب بیمار حداکثر به ۲۵ درصد برسد، اما اکنون این سهم در مواردی به بیش از ۵۰ درصد رسیده است.

📍از زمان حذف ارز ترجیحی و پایان تخصیص ارز ۴۲۰۰ تومانی به واردکننده و تولیدکننده و آغاز «طرح دارویاری» در سال ۱۴۰۱، بانک مرکزی و سازمان برنامه‌وبودجه مکلف شدند مابه‌التفاوت نرخ ارز ترجیحی (پایه) با نرخ ارز جدید کالاهای سلامت‌محور را به حساب سازمان‌های بیمه‌گر بپردازند و سپس از آبان ۱۴۰۲، سازمان هدفمندسازی یارانه‌ها منابع مالی دارویار را به صورت مستقیم به حساب ذینفع نهایی (یعنی داروخانه‌ها) واریز می‌کند و طبق آخرین مصوبات اجرایی، هرگونه افزایش قیمت ناشی از تغییر سیاست‌های ارزی باید به صورت ۱۰۰ درصدی تامین اعتبار و پرداخت شود، وظیفه‌ای که در عمل کامل اجرا نمی‌شود.

⚠️ سازمان جهانی بهداشت و اقتصاددانان حوزه سلامت بر اساس مطالعات جهانی به این نتیجه رسیده‌اند که اگر سهم مستقیم مردم در پرداخت هزینه‌های درمان (در لحظه دریافت خدمت مانند خرید دارو، ویزیت یا بستری) بیش از ۳۰ درصد کل مخارج سلامت یک کشور باشد، جامعه با دو بحران بزرگ مواجه می‌شود:
خانواده‌ها مجبور می‌شوند برای درمان، دارایی‌های خود (خانه، ماشین) را بفروشند یا از نیازهای اساسی مثل آموزش و خوراک بزنند و یا افراد غیرفقیر به دلیل مخارج ناگهانی درمان، به زیر خط فقر سقوط می‌کنند.

✅ خبرها و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg  -  اینستاگرام - توییتر

🔻کنکور ۱۴۰۵، ویترین نابرابری آموزشی

گزارش تحلیلی داوطلب

با گذشت بیش از نیم قرن از انتشار داستان «اولدوز و کلاغ‌ها» اثر داستان‌نویس نام‌آشنای ایرانی «صمد بهرنگی»، هنوز حکایت «دانش‌آموز فقیر» و «بچه‌هایی که همراه نوکر به مدرسه رفت وآمد می‌کنند [و] بچه‌هایی که با ماشین سواری گران‌قیمت به مدرسه می‌آیند» در نظام آموزشی ایران تکرار می‌شود.

🔴کافی است فهرست رتبه‌های برتر کنکور ۱۴۰۵ را کنار آمار بازماندگان از تحصیل بگذاریم تا با دو تصویر متفاوت اما به‌هم‌پیوسته از نظام آموزشی روبه‌رو شویم:
از یک سو، تمرکز کم‌سابقه رتبه‌های برتر در پایتخت و از سوی دیگر، صدها هزار کودک و نوجوان که اساساً در مسیر رسیدن به کنکور از چرخه آموزش بازمی‌مانند. حالا شاید هشدارهای دو دهه اخیر فعالان و تشکل‌های صنفی معلمان درباره خصوصی‌سازی بی‌رویه و کالایی شدن آموزش بیشتر به چشم بیاید.

نتایج کنکور ۱۴۰۵ نشان می‌دهد از مجموع ۴۰ رتبه برتر پنج گروه آزمایشی، ۲۱ رتبه، معادل ۵۲.۵ درصد، به داوطلبان شهر تهران اختصاص داشته و ۱۹ رتبه دیگر میان شهرها و استان‌های مختلف کشور توزیع شده‌اند.

«تهران» در این ساختار نه فقط نماد برخورداری، بلکه نمونه‌ای از پیچیدگی و شکاف درونی نظام آموزشی است: شهری که بیشترین سهم را از رتبه‌های برتر دارد و همزمان در شمار کانون‌های دارای تعداد بالای بازماندگان از تحصیل قرار گرفته است.

پیامد این نابرابری تنها به حذف تدریجی کودکان و نوجوانان فرودست از مسیر تحصیل محدود نمی‌شود:
وقتی دسترسی به آموزش باکیفیت و امکان ورود به دانشگاه بیش از پیش به توان اقتصادی خانواده وابسته می‌شود، بخشی از طبقات کارگری و کم‌درآمد نه‌فقط فرصت حضور در دانشگاه را از دست می‌دهند، بلکه به‌تدریج از فضای دانشگاهی و تجربه زیسته دانشجویان نیز فاصله می‌گیرند. دانشگاهی که قرار بود امکان تحرک اجتماعی و عبور از مرزهای طبقاتی را فراهم کند، ممکن است به فضایی تبدیل شود که حضور در آن بیش از گذشته به برخورداری اقتصادی وابسته است؛ فضایی که در آن تجربه‌ها و دغدغه‌های طبقات فرودست کمتر بازتاب پیدا می‌کند و مسائل زندگی کارگران، خانواده‌های کم‌درآمد و فرزندان آنها به‌تدریج از کانون توجه دور می‌شود.

در گزارش داوطلب ببینید تشکل‌های صنفی معلمان از اوایل دهه نود در این باره چگونه هشدار دادند و وقتی کنکور نشان دهنده میزان استعداد یا برتری دانش‌آموزان نیست، عملا به چه چیزی تبدیل شده است.

✅ خبرها و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg  -  اینستاگرام - توییتر

🔻نماینده کارگران در شورای دستمزد:
جنگ زرگری کمیسیون اجتماعی مجلس با دولت، قضیه ترمیم دستمزد را به حاشیه برده

نماینده کارگران در شورای عالی کار طرح موضوع استیضاح در این مقطع، مذاکرات مربوط به ترمیم دستمزد کارگران را به حاشیه برده است. وی با رد شایعات درباره جایگزینی افزایش کالابرگ به‌جای ترمیم دستمزد کارگران، تأکید کرد که این دو موضوع کاملاً از یکدیگر جدا هستند.

محسن باقری در گفت‌وگو با کارگر ۲۴ در انتقاد از عملکرد کمیسیون اجتماعی مجلس:
▫️ نمی‌دانم چرا مجلس در این مقطع بحث استیضاح را مطرح کرد. نمی‌دانم این یک جنگ زرگری با دولت بود یا موضوع دیگری، اما کمیسیون اجتماعی مجلس در این آزمونی که پیش رو داشت، از نظر ما مردود شد.

▫️ما فکر می‌کردیم کمیسیون اجتماعی مجلس تنها کمیسیونی باشد که احتمالاً به نفع کارگران کار کند و پشت کارگران بایستد، اما ظاهراً با این بحث‌هایی که درباره استیضاح و اقدامات دیگر مطرح شد، عملاً موضوع دستمزد کارگران، در حالی که داشت به نتیجه می‌رسید، به حاشیه رفت. از جلسه ۲۸ شهریورماه تاکنون نیز اعضای گروه کارگری جلسه‌ای با یکدیگر نداشته‌اند و هنوز به جمع‌بندی مشخصی درباره اقدامات بعدی نرسیده‌اند.

▫️دولت از اردیبهشت‌ماه برنامه افزایش کالابرگ را داشته و این موضوع هیچ ارتباطی با بحث ترمیم دستمزد کارگران ندارد. بحث کالابرگ، موضوع یارانه‌ای دولت بود که با این رویکرد مطرح شد که یارانه از ابتدای زنجیره گرفته و به انتهای زنجیره پرداخت شود.

▫️در همان مقطع نیز اعلام کرده بودند که کالابرگ در اردیبهشت افزایش پیدا می‌کند، اما بحث ما اجرای مصوبه شورای عالی کار برای سال ۱۴۰۵ است که بر اساس آن، دستمزد باید مورد بازنگری قرار بگیرد. این دو موضوع اساساً ارتباطی با یکدیگر ندارند.


✅ خبرها و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg  -  اینستاگرام - توییتر

🔻راننده‌ اسنپی که هفته‌ای دو سفر دارد هم باید بتواند بیمه شود

سید سجاد پادام، مدیرکل اسبق دفتر بیمه‌های اجتماعی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی در کفتگو با نود اقتصادی:

💬 قانون تأمین اجتماعی قانون دارد که بیمه افراد با درآمد کمتر از حداقل حقوق را به رسمیت نمی‌شناسد و این رویکرد منطقی نیست. باید امکان بیمه‌شدن افراد زیر حداقل حقوق هم فراهم شود؛ مثلاً راننده‌ای که فقط هفته‌ای دو یا سه سفر در یک پلتفرم انجام می‌دهد، بتواند متناسب با میزان کارکردش حق بیمه بپردازد و به همان نسبت از مزایای بیمه برخوردار شود. اگر پرداخت ماهانه او برای بیمه ۳۰۰ هزار تومان است و در آینده مستمری محدودی دریافت می‌کند، همین مقدار هم بهتر از نداشتن هیچ پوشش بیمه‌ای است.

💬 این انعطاف‌پذیری باید در رفتار کلی تأمین اجتماعی ایجاد شود تا سازمان بتواند بخش بیشتری از بازار کار را تحت پوشش قرار دهد و ناترازی خودش را هم جبران کند.

✅ خبرها و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg  -  اینستاگرام - توییتر

🔻 کارگران باجه‌های شارژ بانک شهر در مشهد، قربانی کمبود نیرو و دوشیفت اجباری

«شرکت از یک طرف نیرو جذب نمی‌کند و از طرف دیگر با اعمال فشار و دو شیفت اجباری، کارگران را فرسوده می‌کند تا خودشان بروند»

پیام دریافتی:

به گزارش دریافتی از مشهد، جمعی از کارگران شاغل در باجه‌های شارژ من‌کارت شرکت راهبرد هوشمند شهر (زیرمجموعه هلدینگ فناوری اطلاعات بانک شهر) از وضعیت اسفبار نیروی انسانی و دوشیفت‌های اجباری پرده برداشتند.

بر اساس این گزارش، این شرکت که از خرداد ۱۴۰۳ فعالیت خود را در مشهد آغاز کرده، با وجود تقریبا ۵۵ نیروی انسانی، با کمبود شدید نیرو دست‌وپنجه نرم می‌کند. در حال حاضر ۲۲ باجه اتوبوس با ساعت کاری ۶ صبح تا ۸ شب و ۷ باجه مترو با ساعت کاری ۶ صبح تا ۲۲ شب در مشهد فعال هستند، اما مدیریت شرکت از جذب نیروی جدید خودداری می‌کند.

منابع کارگری می‌گویند از زمان شروع فعالیت این شرکت، ۳ تا ۴ نفر از همکاران از شرکت خارج شده‌اند و جایگزینی برای آن‌ها جذب نشده است. همچنین یکی از همکاران خانم به مرخصی زایمان رفته و نیروی جانشین برای او تعیین نشده است. اخیراً نیز یکی از نیروهای رسمی شرکت که انتقالی‌اش تأیید شده بود، از شرکت خارج شده و جایگزینی برای او نیز در نظر گرفته نشده است و احتمال دارد انتقالی چندین نفر دیگر از نیروهای رسمی تایید شود و بروند.

🔴بهانه‌های شرکت برای جذب نکردن نیرو:

کارگران می‌گویند از همان ابتدای پروژه، چندین بار به شرکت درباره کمبود نیرو و دوشیفت‌های اجباری تذکر داده‌اند، اما مدیریت هر بار دو بهانه ثابت آورده است:

۱. قرار است چند باجه جمع‌آوری شود و بنابراین نیازی به نیروی جدید نیست.
۲. سازمان فاوا (سازمان فناوری اطلاعات و ارتباطات شهرداری مشهد) به شرکت گفته حق نیرو گرفتن ندارید.

این در حالی است که کارگران می‌گویند نه باجه‌ای جمع شده و نه سازمان فاوا چنین محدودیتی را رسماً ابلاغ کرده است. به گفته آن‌ها، این دو بهانه فقط برای سرپوش گذاشتن بر بی‌تدبیری مدیریت و فرار از جذب نیرو استفاده می‌شود.

📍نتیجه این بی‌تدبیری مدیریتی چیست؟

به گفته این کارگران، هر روز چند نفر از همکاران مجبور به انجام دوشیفت هستند و در صورت مرخصی هر یک از نیروها، فرد دیگری ناچاراً دوشیفت می‌شود. این در حالی است که نیمی از نیروی این شرکت را معلولان تحت پوشش بهزیستی تشکیل می‌دهند که نیازمند حمایت ویژه هستند.

کارگران می‌گویند:
«شرکت از یک طرف نیرو جذب نمی‌کند و از طرف دیگر با اعمال فشار و دوشیفت اجباری، کارگران را فرسوده می‌کند تا خودشان بروند و اکثر کارکنان حق رفتن به مرخصی را ندارند. اسم بانک شهر روی لباس فرم ماست، اما رفتار مدیریت با ما هیچ نسبتی با مسئولیت اجتماعی بانک شهر ندارد. ما در مشهد، در باجه‌های اتوبوس و مترو، داریم به شهروندان خدمت می‌کنیم، اما خودمان از خستگی از پا افتاده‌ایم.»

این کارگران خواستار جذب فوری نیرو، توقف دوشیفت‌های اجباری و استفاده از مرخصی هستند.

✅ خبرها و مسائل کارگری را در تارنمای داوطلب دنبال کنید.
@davtalaborg  -  اینستاگرام - توییتر