مُردار ملی

مُردار ملی

برای خیلی‌ها مثل من که دل در گرو درد میلیونها سوری دارند، نکبتی چون قاسم سلیمانی فقط یک مُردار ملی بود. این مُردار به دست هر کسی و هر جریانی به هلاکت رسیده باشد، باعث خوشحالی است.

اتفاقاً وقتی امریکا و شخص ترامپ مسئولیت به هلاکت رسیدن این ابومصعب الزرقاوی شیعه را به عهده گرفت، شادمانی‌هایمان دو چندان شد.

همین آبان ماه گذشته صدها جوان بی‌پناه و بی‌دفاع ما را بی‌رحمانه سلاخی کردند. اما اجازه عزاداری به خانواده‌های آنها ندادند، برای تحویل جنازه عزیزانمان دهها میلیون تومان طلب کردند.

اکنون نفر دوم نظامشان را قدرتی به هلاکت رسانده است که جرات شلیک یک گلوله هم به سمت آن ندارند. حسابی تحقیر شده‌اند، توان عربده خشک و خالی و همیشگی را هم از دست داده‌اند. حتی کیهان جریده عربده‌کشان هم به اطلاعیه شورای عالی امنیتشان معترض شده است. شادمانی بالاتر از این؟

البته هلاکت سلیمانی یکسره و در همه حال خوشحال‌کننده نیست. به زودی نام این مُردار را با عناوین عوضی بر اماکن و اتوبانهای بزرگی خواهند گذاشت، حتی داستان آدم‌کشی‌های این داعش شیعه به کتابهای درسی هم راه خواهد یافت. و متاسفانه تا نکبت این نظام پابرجاست، نام تحمیلی این مُردار هم در شهرهای ما با ما خواهد بود. چیزی نظیر نام مُرداران نکبتی چون هاشمی رفسنجانی و شیخ فضل‌الله نوری و …

 

اینجا را هم نگاه کنید

جنگِ روانی یا نظامی ؟

از لحظۀ مخابرۀ ترور سلیمانی، همزمان شاهد یکی از حادترین جنگ‌های اطلاعاتی دولت‌های رقیب علیه …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *